مقاله تاثيرات هورمون درماني مرسوم و تيبولون بر عملکرد جنسي زنان يائسه که چکیده‌ی آن در زیر آورده شده است، در فروردين و ارديبهشت ۱۳۹۰ در مجله دانشگاه علوم پزشكي اراك (ره‌ آورد دانش) از صفحه ۱۰۴ تا ۱۱۳ منتشر شده است.
نام: تاثيرات هورمون درماني مرسوم و تيبولون بر عملکرد جنسي زنان يائسه
این مقاله دارای ۱۰ صفحه می‌باشد، که برای تهیه‌ی آن می‌توانید بر روی گزینه‌ی خرید مقاله کلیک کنید.
کلمات مرتبط / کلیدی:
مقاله عملکرد جنسي
مقاله تيبولون
مقاله يائسگي
مقاله هورمون درماني جايگزين
مقاله تستوسترون
مقاله اس اچ بي جي

نویسنده(ها):
جناب آقای / سرکار خانم: مقسمي صديقه
جناب آقای / سرکار خانم: ضيايي سعيده
جناب آقای / سرکار خانم: حيدري زينب

چکیده و خلاصه‌ای از مقاله:
زمينه و هدف: فعاليت جنسي يکي از جنبه هاي بسيار مهم کيفيت زندگي است که عوامل متعددي بر آن موثر بوده و باعث اختلال آن مي شوند. هدف اين مطالعه مقايسه تاثير دو رژيم متفاوت هورمون درماني بر عملکرد جنسي زنان يائسه است.
مواد و روش ها: پژوهش حاضر از نوع کارآزمايي باليني تصادفي است. ۱۱۱ زن يائسه سالم که کنتراانديکاسيون قطعي هورمون درماني نداشتند به دو گروه تقسيم شدند گروه يک روزانه ۲٫۵ ميلي گرم تيبولون (۵۷ نفر) و گروه دو روزانه ۰٫۶۲۵ ميلي گرم استروژن کونژوگه همراه با ۲٫۵ ميلي گرم مدروکسي پروژسترون استات (۵۴ نفر) به مدت شش ماه دريافت کردند. در شروع و شش ماه پس از درمان، نمونه خون به منظور تعيين سطح هورمون هاي جنسي گرفته شد و عملکرد جنسي با استفاده از شاخص عملکرد جنسي زنان (FSFI) بررسي شد. داده ها با استفاده از نرم افزار آماري SPSS نسخه ۱۶ تجزيه و تحليل شدند.
يافته ها: ۴۵ زن در گروه تيبولون و ۳۲ زن در گروه هورمون درماني تا انتهاي مطالعه مورد پيگيري قرار گرفتند. در مقايسه با شروع درمان، گروه تيبولون در همه شش حيطه FSFI بهبود يافت در حالي که در گروه هورمون درماني از شش حيطه تنها دو حيطه لغزندگي و درد بهتر شد افزايش ميانگين نمره کل و نمره هر يک از حيطه هاي FSFI به جز حيطه رضايتمندي در گروه تيبولون نسبت به گروه هورمون درماني به طور معني دار بيشتر بود (P<0.05). در گروه تيبولون، سطح سرمي تستوسترون (P=0.003)، ايندکس تستوسترون آزاد (P=0.002) و ايندکس استراديول آزاد (P=0.021) نسبت به قبل از درمان افزايش و سطح سرمي SHBG کاهش يافت (P<0.001) در گروه دو، نسبت به قبل از درمان SHBG به طور معني دار افزايش يافت (P=0.001) و رژيم درماني تيبولون بهتر از هورمون درماني تحمل شد.
نتيجه گيري: تيبولون در بهبود نمرات عملکرد جنسي زنان يائسه به خصوص ميل، تهييج و ارگاسم، موثرتر از هورمون درماني مرسوم است ضمن آن که عوارض جانبي آن قابل قبول تر است.