مقاله تاثير آبياري و کشت ديم بر شاخصهاي فيزيولوژيک رشد بومادران (.Achillea millefoliun L) در منطقه کرج که چکیده‌ی آن در زیر آورده شده است، در پاييز ۱۳۸۸ در تحقيقات گياهان دارويي و معطر ايران از صفحه ۳۴۷ تا ۳۶۳ منتشر شده است.
نام: تاثير آبياري و کشت ديم بر شاخصهاي فيزيولوژيک رشد بومادران (.Achillea millefoliun L) در منطقه کرج
این مقاله دارای ۱۷ صفحه می‌باشد، که برای تهیه‌ی آن می‌توانید بر روی گزینه‌ی خرید مقاله کلیک کنید.
کلمات مرتبط / کلیدی:
مقاله بومادران (.Achillea millefoliun L)
مقاله تنش آبي
مقاله شاخصهاي فيزيولوژيك رشد
مقاله کشت ديم

نویسنده(ها):
جناب آقای / سرکار خانم: شريفي عاشورآبادي ابراهيم
جناب آقای / سرکار خانم: لباسچي محمدحسين
جناب آقای / سرکار خانم: متين ابوالقاسم
جناب آقای / سرکار خانم: نادري بهروز
جناب آقای / سرکار خانم: رضاييان مهدي
جناب آقای / سرکار خانم: گلي پور مصطفي
جناب آقای / سرکار خانم: اله وردي ممقاني بهاره
جناب آقای / سرکار خانم: علي زاده اناركي كامبيز

چکیده و خلاصه‌ای از مقاله:
به منظور بررسي تاثير آبياري و کشت ديم بر شاخصهاي فيزيولوژيك رشد، آزمايشي در سالهاي ۸۵-۱۳۸۴ در ايستگاه تحقيقات البرز، واقع در جنوب شهرستان كرج انجام شد. در اين تحقيق از گياه دارويي بومادران (Achillea millefoliun L.) استفاده شد. در سال اول آزمايش و پس از استقرار گياه، آبياري انجام نشد. پس از قطع آبياري، وضعيت زنده ماني گياهان در کرتهاي آزمايشي و شرايط بدون آبياري آزمون شد و نسبت به تعيين شاخصهاي فيزيولوژيک رشد اقدام شد. در سال دوم آزمايش، تاثير مقادير مختلف آب آبياري بر شاخصهاي فيزيولوژيک رشد گياه مورد ارزيابي قرار گرفت. تيمارها شامل آبياري کامل (بدون تنش آبي) و همچنين اجراي عمليات آبياري بر اساس ۳۰ (تنش ملايم)، ۶۰ (تنش متوسط) و ۹۰ (تنش شديد) ميلي متر تبخير از سطح تشتک تبخير کلاس A بود که در مقايسه با تيمار بدون آبياري به عنوان شاهد مورد بررسي قرار گرفتند. زمان اعمال تيمارها از ابتداي رشد و پس از استقرار گياه، تا انتهاي دوره رشد در مزرعه بود. به اين منظور، پس از رسيدن به سطح تبخير هر کدام از مقادير ذکر شده از تشتک تبخير، بلافاصله به وسيله کنتور نسبت به افزايش رطوبت خاک تا حد ظرفيت زراعي اقدام شد. همچنين ميزان رطوبت موجود در خاک، با استفاده از توزين نمونه هاي تر و خشک خاک در هر کدام از کرتهاي آزمايشي نيز اندازه گيري شد. در اين بررسي، شاخصهاي فيزيولوژيك رشد ازجمله توليد ماده خشك، شاخص سطح برگ، سرعت رشد نسبي و سرعت رشد محصول تعيين شد. طبق نتايج حاصل، در سال اول آزمايش و در شرايط ديم، ميزان تجمع ماده خشک تا ميزان ۲۲۵۰ درجه روز رشد يا GDD افزايش يافت و از اين مرحله به بعد کاهش نشان داد. در سال دوم آزمايش، ميزان رشد مجدد گياه در شرايط ديم به طور محسوسي کاهش يافت و خشک شد. با استفاده از مقادير مختلف آبياري و با افزايش رطوبت خاک از تنش شديد تا تنش ملايم، ميزان تجمع ماده خشک و شاخص سطح برگ افزايش يافت. در تمام تيمارهاي تنش آبي در حدود ۳۰۰۰ درجه روز رشد، کاهش و سير نزولي رشد مشاهده شد. طبق نتايج بدست آمده تيمار مربوط به تنش ملايم بيشترين کارايي را نشان داد.