مقاله تاثير افزودني هاي يونوفر (سالينومايسين و سمدورامايسين) بر عملکرد سرعت رشد، ضريب تبديل غذايي و اجزاي لاشه جوجه هاي گوشتي که چکیده‌ی آن در زیر آورده شده است، در زمستان ۱۳۸۸ در اكوفيزيولوژي گياهان زراعي (علوم كشاورزي) از صفحه ۹۵ تا ۱۰۵ منتشر شده است.
نام: تاثير افزودني هاي يونوفر (سالينومايسين و سمدورامايسين) بر عملکرد سرعت رشد، ضريب تبديل غذايي و اجزاي لاشه جوجه هاي گوشتي
این مقاله دارای ۱۱ صفحه می‌باشد، که برای تهیه‌ی آن می‌توانید بر روی گزینه‌ی خرید مقاله کلیک کنید.
کلمات مرتبط / کلیدی:
مقاله جوجه گوشتي
مقاله سالينومايسين
مقاله سمدورامايسين
مقاله يونوفر

نویسنده(ها):
جناب آقای / سرکار خانم: عطايي ورجوي اسماعيل
جناب آقای / سرکار خانم: ابراهيم نژاد يحيي

چکیده و خلاصه‌ای از مقاله:
اين آزمايش به منظور مطالعه اثر داروهاي يونوفر ضد کوکسيديوز (سالينومايسين، سمدورامايسين و نسبت ترکيبي آنها) و مقايسه اثر آنها بر عملکرد جوجه هاي گوشتي انجام شد. براي انجام اين آزمايش از ۲۷۲ قطعه جوجه يک روزه گوشتي نر از سويه تجاري (راس – ۲۰۸) در قالب طرح کاملا تصادفي در چهار گروه آزمايشي استفاده گرديد، به طوري که هر گروه شامل چهار تکرار ۱۷ قطعه اي بود. گروه هاي آزمايشي عبارت بودند از: ۱) جيـره پايه ۲) جيره پايه + ۶۰ ميلي گرم سالينومايسين در کيلوگرم جيره ۳) جيره پايه + ۲۵ ميلي گرم سمدورامايسين در کيلوگرم جيره ۴) جيره پايه + ۳۰ ميلي گرم سالينومايسين + ۱۲٫۵ ميلي گرم سمدورامايسين در کيلوگرم جيره. صفات مورد مطالعه شامل عملکرد (وزن بدن، مصرف خوراک و ضريب تبديل غذايي)، غلظت کلسيم، سديم، پتاسيم سرم خون و اجزاي لاشه بود. نتايج نشان داد که وزن بدن در گروه دريافت کننده داروهاي ترکيبي، در سنين ۴۲ و ۵۷ روزگي و کل دوره کاهش يافت ((P<0.05، در صورتي که بين گروه هاي دريافت کننده سمدورامايسين و سالينومايسين ( T2و T3) اختلاف معني داري از نظر افزايش وزن وجود نداشت. مصرف غذا در گروه دريافت کننده داروهاي ترکيبي (T4) در سن ۴۲ روزگي کاهش يافت (P<0.05)، در صورتي که در سنين ۲۱ و ۵۶ روزگي وکل دوره پرورشي اختلاف معني داري از لحاظ مصرف غذا بين گروه هاي آزمايشي مشاهده نشد. ضريب تبديل غذايي در گروه دريافت کننده سمدورامايسين (T2) به طور معني داري کاهش يافت (P<0.05) نتايج نشان داد که اثر نوع دارو بر درصد چربي حفره شکمي و ميزان کلسيم سرم خون معني دار بود ((P<0.05، به طوري که اين دو صفت در گروه دريافت کننده سمدورامايسين (T2) نسبت به ساير گروه ها بالاتر بود. اثر متقابل بين گروه هاي آزمايشي روي افزايش وزن بدن، ضريب تبديل غذايي، مصرف خوراک و هم چنين، درصد چربي حفره شکمي و غلظت کلسيم سرم خون معني دار بود(P<0.05).