مقاله تاثير ايبوپروفن بر حملات صرع مقاوم به درمان در کودکان که چکیده‌ی آن در زیر آورده شده است، در پاييز ۱۳۸۸ در فصلنامه دانشگاه علوم پزشكي سبزوار (اسرار) از صفحه ۱۲۱ تا ۱۲۶ منتشر شده است.
نام: تاثير ايبوپروفن بر حملات صرع مقاوم به درمان در کودکان
این مقاله دارای ۶ صفحه می‌باشد، که برای تهیه‌ی آن می‌توانید بر روی گزینه‌ی خرید مقاله کلیک کنید.
کلمات مرتبط / کلیدی:
مقاله صرع مقاوم به درمان
مقاله کودکان
مقاله ايبوپروفن
مقاله دارونما
مقاله کنترل حملات

نویسنده(ها):
جناب آقای / سرکار خانم: اشرف زاده فرح
جناب آقای / سرکار خانم: حيدريان فرهاد
جناب آقای / سرکار خانم: بهمنش فاطمه
جناب آقای / سرکار خانم: گودرزي مهشيد
جناب آقای / سرکار خانم: رخشنده حسن

چکیده و خلاصه‌ای از مقاله:
زمينه و هدف: به نظر مي رسد در جريان تشنج، مسيرهاي التهابي برانگيخته شده، در بافت تشنجي مزمن باقي مي ماند و مي تواند حتي به حمله اي ديگر منجر شود. بر پايه همين فرضيه، مطالعات متعددي انجام شده و تاثير داروهاي ضدالتهابي غيراستروئيدي را در کنترل حملات تشنج بررسي نموده اند ولي نتايج متفاوتي گزارش شده است. لذا در اين مطالعه، تاثير ايبوپروفن بر کنترل حملات صرع مقاوم به درمان در کودکان بررسي شده است.
مواد و روش ها: اين مطالعه کارآزمايي باليني متقاطع و دوسوکور در طي سال هاي ۸۶-۱۳۸۵ بر روي ۳۰ بيمار (۳ الي ۱۳ ساله) مبتلا به صرع مقاوم به درمان صورت پذيرفت. ابتدا بيماران يک ماه تحت نظر قرار گرفتند، سپس به مدت دو ماه شربت ايبوپروفن با دوز mg/kg/day 30 در سه دوز تجويز شده و سپس به مدت يک ماه شربت قطع و در پي آن به مدت دو ماه دارونما با دوز مشابه به بيماران داده شد. در طي مطالعه، بيماران داروهاي ضدصرع قبلي را نيز دريافت مي‌ داشتند. در هر يک از مراحل فوق، تعداد حملات، طول مدت هر حمله و عوارض احتمالي ثبت و سپس با استفاده از نرم افزارSSPS  و آزمون هاي تي زوجي و مجذور کاي مورد مقايسه قرار گرفت.
يافته ها: متوسط سن بيماران و سن شروع حملات تشنجي به ترتيب ۲۲/۳±۲۳/۷ سال و ۴۳/۲±۷۳/۲ سالگي بود. تعداد ۱۳ مورد (۳/۴۳ درصد) از بيماران تشنج پارسيل کمپلکس و ۱۷ بيمار (۷/۵۶ درصد) تشنج ميوکلونيک داشتند. ايبوپروفن در ۸ بيمار (۷/۲۶ درصد) موجب کاهش تعداد حملات شد و حتي در ۴ مورد حملات قطع شده بود؛ در حالي که دارونما در ۴ مورد (۳/۱۳ درصد) موجب کاهش تعداد حملات شد، اما اين تفاوت معنادار نبود
(p=0.434).
نتيجه گيري: بر اساس يافته هاي اين مطالعه بين ايبوپروفن و پلاسبو در کنترل حملات تشنجي، تفاوتي مشاهده نشد.