مقاله تاثير برنامه بازتواني از طريق پياده روي منظم بر وضعيت باليني افراد مبتلا به بيماري هاي انسدادي مزمن ريه که چکیده‌ی آن در زیر آورده شده است، در تابستان ۱۳۸۸ در توانبخشي از صفحه ۲۷ تا ۳۲ منتشر شده است.
نام: تاثير برنامه بازتواني از طريق پياده روي منظم بر وضعيت باليني افراد مبتلا به بيماري هاي انسدادي مزمن ريه
این مقاله دارای ۶ صفحه می‌باشد، که برای تهیه‌ی آن می‌توانید بر روی گزینه‌ی خرید مقاله کلیک کنید.
کلمات مرتبط / کلیدی:
مقاله بیماري انسداد مزمن ریه
مقاله پیاده روي منظم
مقاله بازتواني
مقاله وضعیت بالیني

نویسنده(ها):
جناب آقای / سرکار خانم: معماريان ربابه
جناب آقای / سرکار خانم: محمدي عيسي
جناب آقای / سرکار خانم: ميرباقري ندا

چکیده و خلاصه‌ای از مقاله:
هدف: بيماري انسدادي مزمن ريه بيماري است که با محدوديت جريان هوا در ريه مشخص مي شود، به طوري که اين محدوديت به طور کامل قابل برگشت نيست. هدف از اين پژوهش تعيين تاثير پياده روي برنامه ريزي شده به عنوان برنامه بازتواني بر وضعيت باليني (نتايج اسپيرومتري، خلط، تنگي نفس و…) بيماران انسداد مزمن ريه با شدت متوسط مي باشد.
روش بررسي: در اين پژوهش نيمه تجربي از بيمارستان هاي آموزشي منتخب شهر اصفهان ۱۰۰ نفر از بيماران انسداد مزمن ريه با شدت متوسط به روش نمونه گيري در دسترس انتخاب و نهايتا ۳۰ نفر در گروه شاهد و ۵۰ نفر در گروه آزمون باقي ماندند. ابزار گردآوري داده ها، پرسشنامه اطلاعات دموگرافيک و برگ ثبت علایم و نشانه هاي وضعيت باليني است. روايي آن ازطريق روايي محتوي و پايايي آن ازطريق پايايي همزمان سنجيده شد و اطلاعات قبل از پژوهش، ۴ هفته بعد و ۲ ماه بعد از مداخله در هر دو گروه جمع آوري شد. مداخله در گروه آزمون به صورت دو جلسه کلاس آموزشي در مورد ماهيت بيماري و اثرات ورزش (پياده روي) بر روي وضعيت سلامت برگزار شد و پياده روي برنامه ريزي شده سه روز در هفته به ميزان ۱۰ تا ۳۵ دقيقه در بيمارستان با راهنمايي و همراهي پژوهشگر به مدت ۴ هفته انجام و سپس ادامه برنامه پياده روي بيماران در منزل دنبال و در برگه ثبت انجام پياده روي گزارش شد. پي گيري به مدت ۲ ماه صورت گرفته و سپس نتايج برگه ثبت وضعيت باليني و اسپيرومتري دو گروه با استفاده از آزمون هاي آماري تحليل مکرر با تست ويلکز، تي مستقل و تي زوجي مورد تجزيه و تحليل و مقايسه قرار گرفت.
يافته ها:ميانگين نمره تنگي نفس (p=0.01)، کيفيت خلط(p=0.45) ، الگوي تنفسي (p= 0.06) و صداهاي ريوي (p=0.06) قبل از شروع، ۴ هفته بعد و ۲ ماه بعد مطابق آزمون تحليل مکرر تفاوت معناداري در گروه شاهد نشان نداد، ولي در گروه آزمون تفاوت معنادار بود (مقادير احتمال به ترتيب  0.004 ,<0.001 ,0.01)و ۰٫۰۱). همچنين تست عملکرد ريوي (اسپيرومتري) در ماه دوم بين گروه هاي کنترل و آزمون بر اساس آزمون تي مستقل تفاوت معناداري داشت .(p<0.001)
نتيجه گيري: برنامه پياده روي منظم به عنوان برنامه بازتواني در بيماران انسداد مزمن ريه باعث بهبود وضعيت باليني (کاهش سرفه و ميزان خلط و الگوي تنفسي و صداهاي ريوي منظم و طبيعي) و عملکرد ريوي مناسب مي شود و پيشنهاد مي شود پياده روي برنامه ريزي شده بر اساس زمان ۱۰ تا ۳۵ دقيقه و ۳ بار در هفته به عنوان برنامه بازتواني در اين بيماران پيگيري شود.