مقاله تاثير تجويز بوپيواکايين با کاتتر در زخم جراحي بر درد بعد از لاپاراتومي در بيماران بيمارستان دکتر علي شريعتي در سال ۱۳۸۷-۱۳۸۸ که چکیده‌ی آن در زیر آورده شده است، در تابستان ۱۳۸۹ در نشريه جراحي ايران از صفحه ۲۵ تا ۳۳ منتشر شده است.
نام: تاثير تجويز بوپيواکايين با کاتتر در زخم جراحي بر درد بعد از لاپاراتومي در بيماران بيمارستان دکتر علي شريعتي در سال ۱۳۸۷-۱۳۸۸
این مقاله دارای ۹ صفحه می‌باشد، که برای تهیه‌ی آن می‌توانید بر روی گزینه‌ی خرید مقاله کلیک کنید.
کلمات مرتبط / کلیدی:
مقاله بوپيواکايين
مقاله کاتتر
مقاله درد
مقاله لاپاراتومي

نویسنده(ها):
جناب آقای / سرکار خانم: خورگامي ژامك
جناب آقای / سرکار خانم: ملاحسيني فرهاد
جناب آقای / سرکار خانم: سروش احمدرضا
جناب آقای / سرکار خانم: نصيري شيرزاد
جناب آقای / سرکار خانم: غفاري محمدحسين

چکیده و خلاصه‌ای از مقاله:
زمينه و هدف: کنترل درد پس از عمل جراحي يکي از مسايل مهم مراقبت پس از جراحي است. کاهش درد علاوه بر افزايش رضايتمندي بيمار، باعت بهبودي سريعتر بيمار و بهبود عملکرد سيستم قلبي، عروقي و تنفسي و سيستم گوارشي مي شود. کنترل درد با تزريق مواد بي حس کننده در محل زخم يکي از روش هاي مورد بررسي است. در اين مطالعه به بررسي استفاده از کاتتر جهت تزريق متناوب بوپيواکايين در زخم خط وسط شکم «بين دو فاشياي عضله رکتوس» و «روي فاشيا» پرداخته شده است.
مواد و روش ها: در اين مطالعه، بيماران بعد از کسب رضايت آگاهانه به طور تصادفي در سه گروه قرار گرفتند. در يک گروه دو کاتتر، هر يک بين دو فاشياي هر عضله رکتوس قرار گرفت و در دو گروه ديگر دو کاتتر پس از ترميم فاشيا، روي آن قرار داده شد. براي بيماران هر ۶ ساعت ۵ سي سي بوپيواکايين ۰٫۲۵% از هر کاتتر تزريق مي شد. در گروه سوم به جاي بوپيواکايين، نرمال سالين تزريق مي شد. در مواقعي که بيماران درد شديد داشت ۵۰ ميلي گرم پتيدين وريدي تزريق مي شد. ميزان درد با کمک مقياس آنالوگ بصري سنجيده شد و ميزان درد، مخدر تزريق شده و سير بعد از جراحي در سه گروه مقايسه شد. در تحليل آماري، اطلاعاتي که به شکل تعداد بودند با تست chi-square و اطلاعات عددي پيوسته با تست Anova و آزمون تکميلي Dunnett مورد تحليل قرار گرفتند. درد در ساعات مختلف با روش تحليل اندازه هاي تکراري در گروه ها مقايسه شد.
يافته ها: ۹۰ بيمار مورد مطالعه از نظر سن، جنس، طول زخم، نوع جراحي، سطح سواد و همکاري همسان بودند. روند ميزان درد در سه گروه در ساعات مختلف بعد از جراحي تفاوت معني داري داشت (P<0.0001)، به طوري که در دو گروه داراي کاتتر درد به خصوص در روز اول کمتر بود. ميزان پتيدين تجويز شده در گروه شاهد ۱۱۶٫۶±۳۵۷ ميليگرم و در گروه داراي کاتتر روي فاشيا ۱۳۵٫۷±۲۹۳٫۲ و در گروه داراي کاتتر بين شيت رکتوس ۹۷٫۳±۲۵۰ ميليگرم بود (P=0.01) .زمان بازگشت صداهاي روده و دفع گاز يا مدفوع و زمان بستري بعد از جراحي در گروه شاهد از دو گروه ديگر به طور معني داري بيشتر بود. عوارض زخم در گروه هاي داراي کاتتر وجود نداشت. تفاوت مشخصي بين دو گروه داراي کاتتر ملاحظه نشد.
نتيجه گيري: تجويز ماده بي حسي بوپيواکايين با کاتتر در زخم جراحي موجب کاهش درد و نياز به مسکن تزريقي مي شود. همچنين اين روش مي تواند مدت زمان ايليوس و مدت زمان بستري بيماران را بکاهد و عوارض بيشتري نيز ندارد. گذاشتن کاتتر بين دو شيت رکتوس ارجحيت واضحي نداشت و نياز به مطالعات بيشتر دارد.