مقاله تاثير تمرين هوازي بر برخي عوامل انعقادي و فيبرينوليتيک مردان سالمند غير فعال که چکیده‌ی آن در زیر آورده شده است، در زمستان ۱۳۸۹ در مجله علمي دانشگاه علوم پزشكي كردستان از صفحه ۲۵ تا ۳۲ منتشر شده است.
نام: تاثير تمرين هوازي بر برخي عوامل انعقادي و فيبرينوليتيک مردان سالمند غير فعال
این مقاله دارای ۸ صفحه می‌باشد، که برای تهیه‌ی آن می‌توانید بر روی گزینه‌ی خرید مقاله کلیک کنید.
کلمات مرتبط / کلیدی:
مقاله تمرين هوازي
مقاله انعقاد خون
مقاله فيبرينوليتيک
مقاله سالمند غير فعال

نویسنده(ها):
جناب آقای / سرکار خانم: اميني امير
جناب آقای / سرکار خانم: كردي محمدرضا
جناب آقای / سرکار خانم: گاييني عباسعلي
جناب آقای / سرکار خانم: احمدي عباس
جناب آقای / سرکار خانم: ايوبيان هيرش
جناب آقای / سرکار خانم: لاهورپور فريبا

چکیده و خلاصه‌ای از مقاله:
زمينه و هدف: انعقاد و فيبرينوليز دو جزء اصلي فرآيند هموستاز هستند. عدم تعادل بين فعاليت اين سيستم ها و مکانيسم هاي تنظيم کننده آنها، مي تواند منجر به خونريزي و يا بروز لخته شود. در مورد تاثير فعاليتهاي بدني منظم بر اين سيستم ها گزارش هاي متناقضي وجود دارد. از آنجايي که تاکنون هيچ پژوهشي، تاثير تمرين هوازي را بر روي عوامل انعقادي و فيبرينوليتيک، در مردان سالمند غير فعال، بررسي نکرده است؛ در حاليکه اين عوامل ارتباط مستقيمي با مشکلات قلبي-عروقي در اين افراد دارند. در پژوهش حاضر تاثير اين نوع تمرين در اين افراد بر روي برخي فاکتورهاي اين سيستم ها مورد بررسي قرار گرفت.
روش بررسي: مطالعه حاضر از نوع تجربي و روش نمونه گيري آسان يا نمونه هاي در دسترس بود. ۱۶ نفر از سالمندان غير فعال شهرستان سقز که در دامنه سني ۶۰ تا ۷۰ سال بوده و راضي به شرکت در مطالعه شدند به صورت تصادفي در ۲ گروه تمرين هوازي و کنترل تقسيم شدند(n1=n2=8) . گروه هوازي با دوچرخه ثابت ۲ هفته اول (۶ جلسه اول) را با شدت(Maximum Heart Rates) HRmax %65  به مدت ۳۰ دقيقه و ۲ هفته دوم (۶ جلسه دوم) را با شدت HRmax %75 به مدت ۳۵ دقيقه کار کردند. نمونه هاي خوني ۲۴ ساعت قبل از اولين جلسه تمريني و ۲۴ ساعت بعد از آخرين جلسه تمريني جمع آوري شدند. مقدار فيبرينوژن، Prothrombin Time (PT)، Partial Thromboplastin Time (PTT)، تعداد پلاکت ها و D-dimer در هر دو گروه قبل و بعد از تمرين اندازه گيري شدند. تفاوت ميان فاکتورهاي فوق الذکر در هر فرد (قبل و بعد از تمرين) و بين افراد مختلف در ۲ گروه مداخله و کنترل با آزمون t-test آناليز گرديد.
يافته ها: آناليز آماري داده ها نشان داد که تمرين هوازي موجب کاهش معني دار عوامل انعقادي فيبرينوژن، PT،PTT  و تعداد پلاکت ها(p<0.05)  و افزايش معني دار عامل فيبرينوليتيک D-dimer شده است(p<0.05) . اين تغييرات در گروه کنترل مشاهده نشد(p>0.05) .
نتيجه گيري: بر اساس يافته هاي اين تحقيق مي توان نتيجه گيري کرد که دوازده جلسه تمرين هوازي عوامل انعقادي ترومبوژنيک را کاهش و عوامل فيبرينوليتيک را افزايش داده و مي تواند در جلوگيري از ترومبوز موثر باشد.