مقاله تاثير تنش خشکي بر سيستم تثبيت نيتروژن باکتري Sinorhizobium و انباشت متابوليت هاي سازگار در گياه يونجه (Medicago sativa sp.) رقم بمي که چکیده‌ی آن در زیر آورده شده است، در مرداد و شهريور ۱۳۸۹ در آب و خاك (علوم و صنايع كشاورزي) از صفحه ۴۰۷ تا ۴۱۶ منتشر شده است.
نام: تاثير تنش خشکي بر سيستم تثبيت نيتروژن باکتري Sinorhizobium و انباشت متابوليت هاي سازگار در گياه يونجه (Medicago sativa sp.) رقم بمي
این مقاله دارای ۱۰ صفحه می‌باشد، که برای تهیه‌ی آن می‌توانید بر روی گزینه‌ی خرید مقاله کلیک کنید.
کلمات مرتبط / کلیدی:
مقاله Sinorhizobium
مقاله يونجه
مقاله خشکي
مقاله آنزيم نيتروژناز
مقاله قندهاي کاهنده
مقاله پرولين

نویسنده(ها):
جناب آقای / سرکار خانم: ابوالحسني زراعتكار محبوبه
جناب آقای / سرکار خانم: لكزيان امير
جناب آقای / سرکار خانم: غلامحسين پورجعفري ابوالفضل
جناب آقای / سرکار خانم: اخگر عبدالرضا

چکیده و خلاصه‌ای از مقاله:
تنظيم اسمزي با انباشت متابوليت هاي سازگار يکي از مکانيسم هاي کارآمد سازگاري گياه در برابر تنش خشکي است که موجب حفظ آماس ياخته در شرايط کم آبي مي شود. گياهان لگوم مايه زني شده با جدايه هاي بومي باکتري بردبار در برابر خشکي از كارآمدي چشم گيري برخوردارند، زيرا نيتروژن با تاثير بر انباشت متابوليت ها در شرايط خشکي احتمالا به تنظيم اسمزي کمک مي کند. براي شناسايي جدايه هاي Sinorhizobium بردبار در برابر شرايط خشك، از مناطق گوناگون در استان کرمان ۸۰ جدايه جداسازي و خالص سازي شدند. سپس به منظور بررسي درجه بردباري جدايه ها در برابر خشکي، رشد آنها در پتانسيل هاي آبي ۰، -۱، -۲، و -۳٫۵ مگاپاسکال (پلي اتيلن گليکول ۶۰۰۰) بررسي شد و جدايه ها در دو گروه بردبار و حساس به خشکي گروه بندي شدند. از ۴ جدايهSinorhizobium  (دو جدايه بردبار و دو جدايه حساس) جداسازي شده از خاك هاي استان كرمان براي مايه زني گياه يونجه (رقم بمي) در شرايط تنش خشکي در گلخانه استفاده شد. آزمايش به گونه فاکتوريل در قالب طرح کامل تصادفي در چهار تکرار در شرايط گلخانه انجام شد. نتايج نشان داد که در شرايط کمبود آب، مايه زني گياه يونجه با جدايه هاي Sinorhizobium بردبار در برابر خشکي نسبت به جدايه هاي حساس، بطور معني داري فعاليت آنزيم نيتروژناز، وزن خشک اندام هوايي، غلظت پرولين در برگ، ميزان قندهاي کاهنده در ريشه، ميزان کل پروتئين هاي محلول در اندام هوايي و نسبت پتاسيم به سديم در بخش هوايي و ريشه را افزايش داد.