مقاله تاثير حساسيت به مورفين بر تغييرات بيان ژن گيرنده D2 دوپامين در مغز موشهاي سوري در نبود و حضور ليتيم كلرايد که چکیده‌ی آن در زیر آورده شده است، در پاييز ۱۳۸۹ در ياخته از صفحه ۳۹۵ تا ۴۰۴ منتشر شده است.
نام: تاثير حساسيت به مورفين بر تغييرات بيان ژن گيرنده D2 دوپامين در مغز موشهاي سوري در نبود و حضور ليتيم كلرايد
این مقاله دارای ۱۰ صفحه می‌باشد، که برای تهیه‌ی آن می‌توانید بر روی گزینه‌ی خرید مقاله کلیک کنید.
کلمات مرتبط / کلیدی:
مقاله حساسيت به مورفين
مقاله گيرنده D2 دوپامين
مقاله ليتيم كلرايد
مقاله Real-Time PCR
مقاله بيان ژن

نویسنده(ها):
جناب آقای / سرکار خانم: مهرگان هدي
جناب آقای / سرکار خانم: صادقي زاده مجيد
جناب آقای / سرکار خانم: زرين دست محمدرضا
جناب آقای / سرکار خانم: آزادمنش كيهان
جناب آقای / سرکار خانم: جهان شاهي علي
جناب آقای / سرکار خانم: شيرزاد هادي
جناب آقای / سرکار خانم: سعادتي مجتبي

چکیده و خلاصه‌ای از مقاله:
هدف: بررسي تغيير بيان گيرنده D2 دوپامين در موشهاي حساس به مورفين در نبود و حضور ليتيم کلرايد.
مواد و روشها: در اين طرح از موشهاي سوري نر (NMRI) با وزني معادل ۲۵-۲۰ گرم که به طور تصادفي انتخاب شده بودند، استفاده شد. حيوانات به ۶گروه تقسيم شدند: گروه اول به عنوان گروه کنترل، سالين ۰٫۹ درصد و گروه ديگر مورفين سولفات ۳۰ ميلي گرم بر كيلوگرم دريافت کردند. دو گروه ديگر، يکي به طور جداگانه با ليتي مکلرايد ۵ ميلي گرم بر كيلوگرم و ديگري با ليتيم ۱۰ ميليگرم بر كيلوگرم تيمار شدند. دو گروه باقيمانده به طور همزمان با مورفين سولفات ۳۰ ميلي گرم بر كيلوگرم و ليتيم کلرايد ۵ ميلي گرم بر كيلوگرم (در يک گروه) و مورفين ۳۰ ميلي گرم بر كيلوگرم و ليتيم کلرايد ۱۰ ميلي گرم بر كيلوگرم (در گروه ديگر) تحت تيمار قرار گرفتند. تيمار در هر يک از گروهها در ۳ روز متوالي به صورت داخل صفاقي و يک بار در روز انجام شد و پس از ٥ روز از آخرين تيمار، از هيپوكامپ، استرياتوم و كورتكس پر فرونتال (Prefrontal Cortex; PFC) نمونه برداري و بيان ايزوفرم كوتاه (D2 Short; D2S) و بلند (D2 Long; D2L) گيرنده توسط Real-Time PCR نسبي بررسي شد.
يافته ها: تيمار با مورفين باعث افزايش معني دار (P<0.05) رونوشت D2S در استرياتوم و PFC مي شود ولي بر بيان D2L در هيچ يک از نواحي، تاثير معني داري ندارد. در گروه دريافت كننده ليتيم ۵ ميلي گرم بر كيلوگرم، سطح بيان ژن D2L افزايش معني دار را در نواحي هيپوكامپ و (P<0.05) و PFC و همچنين استرياتوم (P<0.001) نشان مي دهد. سطح بيان D2S در همين گروه، با افزايش معني دار در نواحي استرياتوم (P<0.001) و PFC (P<0.05) است. در گروه تيمار شده با ليتيم ۱۰ ميلي گرم بر كيلوگرم، تغيير معني دار در ميزان بيان ژن هيچ يک از دو ايزوفرم مشاهده نمي شود. در حالي که تيمار همزمان ۱۰ ميلي گرم بر كيلوگرم با افزايش معني دار رونوشت D2S در استرياتوم (P<0.001) و PFC (P<0.05)  همراه است، تيمار همزمان مورفين ۵ ميلي گرم بر كيلوگرم ليتيم كلرايد در مقايسه با گروه کنترل (سالين)، بر بيان ايزوفرم ها تاثيري ندارد.
نتيجه گيري: حساسيت به مورفين با افزايش بيان D2S همراه است كه در حضور دوز کمتري از ليتيم مهار و در حضور دوز بالاتر تقويت ميشود. با توجه به اين امر، تصور ميشود كه تغيير بيان گيرنده D2 در حضور مورفين يا همراه با ليتيم عمدتا متاثر از تغيير در انتقال دوپامين است تا اينكه به طور مستقيم توسط ليتيم و يا مورفين كنترل شود.