مقاله تاثير خودآموزش دهي کلامي بر بهبود نشانه هاي بي توجهي در دانش آموزان مقطع ابتدايي مبتلا به اختلال کمبود توجه که چکیده‌ی آن در زیر آورده شده است، در پاييز ۱۳۸۹ در توانبخشي از صفحه ۳۳ تا ۴۱ منتشر شده است.
نام: تاثير خودآموزش دهي کلامي بر بهبود نشانه هاي بي توجهي در دانش آموزان مقطع ابتدايي مبتلا به اختلال کمبود توجه
این مقاله دارای ۹ صفحه می‌باشد، که برای تهیه‌ی آن می‌توانید بر روی گزینه‌ی خرید مقاله کلیک کنید.
کلمات مرتبط / کلیدی:
مقاله اختلال نارسايي توجه- بيش فعالي
مقاله خودآموزش دهي کلامي
مقاله دانش آموزان مقطع ابتدايي
مقاله نشانه هاي بي توجهي

نویسنده(ها):
جناب آقای / سرکار خانم: قصابي صمد
جناب آقای / سرکار خانم: پورمحمدرضاي تجريشي معصومه

چکیده و خلاصه‌ای از مقاله:
هدف: اختلال نارسايي توجه- بيش فعالي يکي از متداول ترين شرايط مزمن رواني در خلال کودکي است که با نشانه هاي بي توجهي، بيش فعالي و برانگيختگي مشخص مي شود. پژوهش حاضر با هدف بررسي تاثير خودآموزش دهي کلامي بر بهبود نشانه هاي بي توجهي در دانش آموزان مقطع ابتدايي مبتلا به اختلال نارسايي توجه- بيش فعالي، نوع بي توجهي غالب انجام شد.
روش بررسي: پژوهش حاضر از نوع تجربي (آزمايشي) با طرح پيش آزمون و پس آزمون و گروه کنترل بود. از جامعه آماري متشکل از دانش آموزان پايه هاي دوم و سوم مقطع ابتدايي شهر تبريز، با استفاده از روش نمونه گيري خوشه اي، ۳۰ دانش آموز پسر مبتلا به اختلال نارسايي توجه- بيش فعالي، نوع بي توجهي غالب بر مبناي نسخه چهارم پرسشنامه نشانه مرضي کودکان (سي اس آي- ۴) و مصاحبه روانشناس باليني (مبتني بر ملاکهاي دي اس ام- ۴) انتخاب و بر اساس آزمون هوش ريون رنگي همتا شده و به طور تصادفي در دو گروه آزمايش و کنترل قرار گرفتند. گروه آزمايش در ۸ جلسه خودآموزش دهي کلامي را دريافت نمودند. به منظور بررسي ارتباط نشانه هاي بي توجهي و خودآموزش دهي کلامي و کنترل اثر پيش آزمون، از تحليل کوواريانس استفاده شد.
يافته ها: نتايج تحليل کوواريانس نشان داد که بين کاربندي خودآموزش دهي کلامي و کاهش نشانه هاي بي توجهي رابطه معنادار (P<0.001) وجود دارد.
نتيجه گيري: مداخله خودآموزش دهي کلامي باعث کاهش نشانه هاي بي توجهي دانش آموزان مبتلا به اختلال بي توجهي غالب شد.