مقاله تاثير رژيم هاي مختلف آبياري بر چند ژنوتيپ ذرت: I. فلورسانس كلروفيل، خصوصيات رشد و عملكرد دانه که چکیده‌ی آن در زیر آورده شده است، در ۱۳۸۸ در مجله علوم گياهان زراعي ايران (علوم كشاورزي ايران) از صفحه ۱۳۵ تا ۱۴۴ منتشر شده است.
نام: تاثير رژيم هاي مختلف آبياري بر چند ژنوتيپ ذرت: I. فلورسانس كلروفيل، خصوصيات رشد و عملكرد دانه
این مقاله دارای ۱۰ صفحه می‌باشد، که برای تهیه‌ی آن می‌توانید بر روی گزینه‌ی خرید مقاله کلیک کنید.
کلمات مرتبط / کلیدی:
مقاله ذرت
مقاله فلورسانس کلروفيل
مقاله خصوصيات رشد
مقاله عملکرد دانه

نویسنده(ها):
جناب آقای / سرکار خانم: عشقي زاده حميدرضا
جناب آقای / سرکار خانم: احسان زاده پرويز

چکیده و خلاصه‌ای از مقاله:
قسمت اعظم ايران در قلمرو آب و هواهاي خشك جهان قرار مي گيرد. بنابراين با عنايت به محدوديت روز افزون منابع آب، كشاورزان مي بايستي در آينده به توليد گياهان زراعي از جمله ذرت (Zea mays L.) با آب آبياري كمتري روي آورند، كه اين امر ممكن است منجر به افزايش وقوع تنش ها در گياه شود. از اين رو اين تحقيق با هدف بررسي تاثير شرايط مختلف رطوبتي بر فلورسانس كلروفيل، خصوصيات رشد و عملكرد دانه ذرت و ارزيابي امكان بكارگيري نسبت Fv/Fm به عنوان معياري براي تعيين زمان آبياري در شرايط مزرعه در سال زراعي ۱۳۸۵ با استفاده از آزمايش كرت هاي خرد شده در قالب طرح بلوك كامل تصادفي با سه تكرار در مزرعه پژوهشي دانشكده كشاورزي دانشگاه صنعتي اصفهان اجرا شد. وضعيت آبياري به عنوان فاكتور اصلي بود كه در آن فاصله آبياري ها بر اساس ميلي متر تبخير تجمعي از طشت تبخير كلاس A و در چهار سطحI1  (آبياري پس از ۸۵-۷۰-۸۵)،I2  (110-70-110)، (۱۳۵-۹۵-۱۳۵) I3 و I4 160-95-160) ميلي متر به ترتيب در سه مرحله كاشت – انتقال، انتقال – خميري شدن دانه و خميري شدن دانه تا رسيدگي فيزيولوژيكي) و چهار هيبريد ذرت به عنوان فاكتور فرعي شامل سينگل كراس هاي(V1) 704 ،(V2) 700 ،(V3) 500  و تري وي كراس (V4) 647 بود. از نظر پارامترهاي فلورسانس كلروفيل (F0،Fm  وFv/Fm ) در مرحله ۱۰ برگي گياهان بجز در مورد F0 كه بين هيبريدهاي ذرت اختلاف معني دار در سطح ۱% وجود داشت و همچنين در مرحله ظهور گل آذين نر نيز بجز در مورد پارامتر Fv/Fm كه در آن بين سطوح آبياري اختلاف معني دار وجود داشت و در مورد پارامتر Fm كه بين هيبريدها اختلاف معني دار در سطح ۵% درصد وجود داشت، در ساير موارد اختلاف معني داري مشاهده نشد. شاخص سطح برگ و ارتفاع گياهان هم روند با كم شدن آب مصرفي كاهش يافت. سطح I4 آبياري كمترين عملكرد دانه (۷۶۷۰ كيلوگرم در هكتار) را در مقايسه با ساير سطوح آبياري داشت و در بين هيبريدها نيز هيبريد سينگل كراس ۷۰۰ بالاترين عملكرد دانه (۱۱۲۲۰ كيلوگرم در هكتار) را به خود اختصاص داد. در اين آزمايش همزمان با افزايش ميزان محدوديت رطوبتي، كاهش در سطح فتوسنتز كننده از طريق كاهش ميزان سطح برگ نقش مهمتري نسبت به كارايي فتوسيستم II، در عملكرد مورد انتظار داشت. همچنين با توجه به نزديك بودن نسبت Fv/Fm در رژيم هاي مختلف آبياري و نيز پراكندگي داده هاي به دست آمده كه متاثر از شرايط محيطي است، به نظر نمي رسد که تحت چنين شرايطي اين عامل معيار مناسبي براي تعيين زمان آبياري در شرايط مزرعه باشد.