مقاله تاثير كاربرد شيرآهك با غلظت هاي مختلف در سيلو بر كاهش ضايعات که چکیده‌ی آن در زیر آورده شده است، در ۱۳۸۹ در مجله چغندرقند از صفحه ۸۱ تا ۹۱ منتشر شده است.
نام: تاثير كاربرد شيرآهك با غلظت هاي مختلف در سيلو بر كاهش ضايعات
این مقاله دارای ۱۱ صفحه می‌باشد، که برای تهیه‌ی آن می‌توانید بر روی گزینه‌ی خرید مقاله کلیک کنید.
کلمات مرتبط / کلیدی:
مقاله چغندرقند
مقاله سيلو
مقاله شيرآهك
مقاله ضايعات كمي و كيفي
مقاله قابليت ارتجاعي
مقاله مدت زمان نگه داري در سيلو

نویسنده(ها):
جناب آقای / سرکار خانم: بابايي بابك
جناب آقای / سرکار خانم: عبدالهيان نوقابي محمد
جناب آقای / سرکار خانم: محمودي سيدباقر

چکیده و خلاصه‌ای از مقاله:
پژوهش حاضر با هدف بررسي تاثير شيرآهک بر کاهش ضايعات چغندرقند در سيلوي کنار مزرعه طي سال هاي ۸۴-۱۳۸۳ در قالب آزمايش فاکتوريل (۲× ۴) بر پايه طرح کاملا تصادفي با سه تکرار در کرج انجام شد. غلظت هاي شيرآهک (فاکتور (A در چهار سطح: صفر، سه، چهار و پنج درصد پس از شستشوي ريشه ها اعمال شد. مدت نگه داري ريشه ها در سيلوي کنار مزرعه (فاکتور (B در دو سطح ۳۰ و ۶۰ روز بود. تشکيل سيلوي کنار مزرعه در سال ۱۳۸۳ در دهه دوم آبان و در سال ۱۳۸۴ در دهه سوم آبان بود و از رقم شيرين براي اين منظور استفاده شد. صفات اندازه گيري شده شامل وزن ريشه ها، مقدار ساکارز، قند انورت، سديم، پتاسيم، نيتروژن مضر، قابليت ارتجاعي ريشه و پوسيدگي بودند. دماي داخل سيلو طي مدت نگه داري اندازه گيري شد. نتايج نشان داد ميانگين دماي روزانه سيلو در سال ۱۳۸۳ به اندازه ۰٫۷۵ و ۰٫۵۰ درجه سانتي گراد به ترتيب براي ۳۰ روز اول و دوم نگه داري، بيش تر از سال ۸۴ بود. نتايج تجزيه واريانس مركب نشان داد اثر سال بر صفات ضايعات وزني، نيتروژن مضر، ماده خشك ريشه و قند انورت (P<0.01)، قابليت ارتجاعي ريشه (مدول الاستيسيتي) و پوسيدگي ريشه معني دار (P<0.05) بود. اثر مدت نگه داري بر صفات ضايعات قندي، درصد قند و نيتروژن مضر (برمبناي وزن خشک)، قند ملاس، ماده خشك ريشه و قابليت ارتجاعي ريشه معني دار (P<0.01) بود. تاثير غلظت شيرآهک بر صفت قابليت ارتجاعي ريشه (P<0.05) و درصد قند معني دار (P<0.08) بود. بين دو عامل مدت زمان سيلو و غلظت شيرآهک اثر متقابل معني داري مشاهده نشد. اثر محلول پاشي شيرآهک سه درصد موجب کاهش معني دار درصد پلاسيدگي ريشه حدود دو درصد و افزايش معني دار قابليت ارتجاعي ريشه به مقدار ۰٫۳۹ مگانيوتون بر مترمربع در مقايسه با تيمار شاهد شد. بين ضايعات قندي در تيمارهاي شيرآهك اختلاف معني داري مشاهده نشد، با اين وجود تاثير شيرآهک سه درصد روي درصدقند بر مبناي وزن خشک ۱٫۵ درصد بيشتر و ضايعات وزني به طور معني داري كم تر از تيمارهاي شيرآهک چهار و پنج درصد بود. بنابراين، با توجه به نتايج به دست آمده در مناطقي كه داراي شرايط آب و هوايي مشابه منطقه كرج هستند، شستشو و پاشش شيرآهك سه درصد بر ريشه چغندرقند قبل از سيلو موجب كاهش پلاسيدگي و افزايش قابليت ارتجاعي ريشه شده و قابل توصيه است.