مقاله تاثير مداخله آموزشي بر ارتقاي آگاهي، نگرش و رفتارهاي ارگونومي كارگران که چکیده‌ی آن در زیر آورده شده است، در بهار ۱۳۸۹ در مجله علمي دانشگاه علوم پزشکي قزوين از صفحه ۳۳ تا ۴۰ منتشر شده است.
نام: تاثير مداخله آموزشي بر ارتقاي آگاهي، نگرش و رفتارهاي ارگونومي كارگران
این مقاله دارای ۸ صفحه می‌باشد، که برای تهیه‌ی آن می‌توانید بر روی گزینه‌ی خرید مقاله کلیک کنید.
کلمات مرتبط / کلیدی:
مقاله نگرش
مقاله آگاهي
مقاله ارگونومي
مقاله حالت بدني (پوسچر)
مقاله مداخله آموزشي

نویسنده(ها):
جناب آقای / سرکار خانم: محمدي زيدي عيسي
جناب آقای / سرکار خانم: حيدرنيا عليرضا
جناب آقای / سرکار خانم: نيكنامي شمس الدين
جناب آقای / سرکار خانم: صفري وارياني علي
جناب آقای / سرکار خانم: ورمزيار سكينه

چکیده و خلاصه‌ای از مقاله:
زمينه: به طور آشکار، کاهش اختلالهاي اسکلتي عضلاني از طريق کاربرد اصول طراحي ارگونومي انجام مي گيرد، با اين حال گاهي برخي موانع (فني و اقتصادي) مي توانند مانع بهسازي ارگونومي شوند. لذا، برخي از سازمان ها بر آموزش روش هاي انجام صحيح وظايف شغلي تکيه مي کنند.
هدف: مطالعه به منظور تعيين تاثير مداخله آموزشي بر ارتقاي آگاهي عادتهاي ارگونومي، تغيير نگرش و افزايش رفتارهاي ارگونومي انجام شد.
مواد و روش ها: در اين مطالعه مداخلهاي، ۱۵۰ کارگر شهر صنعتي البرز قزوين به طور تصادفي به دو گروه مداخله (۷۵ نفر) و شاهد (۷۵ نفر) تقسيم شدند. برنامه آموزش ارگونومي شامل ۵ جلسه ۳۰ تا ۴۵ دقيقه اي با موضوع هاي دانش ارگونومي و مکانيک بدن، حالت هاي صحيح و نامناسب بدني، فوايد حفظ حالت بدني صحيح و موانع حفظ حالت صحيح بدني و روش هاي رفع آن، ورزش هاي کششي براي پيشگيري از مشکلات اسکلتي عضلاني و نحوه تنظيم ايستگاه کاري بود. اطلاعات قبل و ۳ ماه پس از مداخله از طريق پرسش نامه خود گزارشي و برگه ارزيابي جمع آوري شد. پايايي سوال ها با روش بازآزمايي ارزيابي شد و ضريب آلفاي کرونباخ براي ارزيابي همساني دروني سازه نگرش به کار گرفته شد. داده ها با استفاده از آزمون هاي مجذور کاي، مک نمار، تي مستقل و تي زوج تحليل شدند.
يافته ها: نمره آگاهي کارگران سه ماه پس از اجراي مداخله آموزشي از ۲٫۹۱±۷٫۹۷ به ۱٫۹۸±۱۴٫۰۷ و نگرش آنها از ۶٫۵±۱۴٫۲۹ به ۴٫۷±۲۱٫۶۱ افزايش يافت (p=<0.05) تغيير آماري معني داري در گروه شاهد مشاهده نشد. در رابطه با عوامل خطر ارگونومي، يافته ها اشاره به تغيير معني دار در حالت عمومي بدن و پاها، تنه، گردن، مچ و دست ها داشت، در حالي که ساير عوامل خطر بدون تغيير باقي ماندند.
نتيجه گيري: نتايج اين مطالعه بر لزوم رويکرد ادغام يافته مهندسي آموزشي و مديريتي براي بهبود شرايط ارگونومي محيط کار و به همين اندازه توجه به نقش عواملي زيربنايي رواني اجتماعي مانند آگاهي و نگرش و تمرکز بر افزايش مهارت هاي فردي براي ارتقاي عادت هاي ارگونومي جهت ارتقاي سلامت کارگران تاکيد مي کند.