مقاله تاثير منابع و سطوح مختلف پري بيوتيک بر عملکرد و خصوصيات لاشه جوجه هاي گوشتي که چکیده‌ی آن در زیر آورده شده است، در ۱۳۸۸ در علوم كشاورزي و منابع طبيعي از صفحه ۱۴۱ تا ۱۵۲ منتشر شده است.
نام: تاثير منابع و سطوح مختلف پري بيوتيک بر عملکرد و خصوصيات لاشه جوجه هاي گوشتي
این مقاله دارای ۱۲ صفحه می‌باشد، که برای تهیه‌ی آن می‌توانید بر روی گزینه‌ی خرید مقاله کلیک کنید.
کلمات مرتبط / کلیدی:
مقاله پري بيوتيک
مقاله آسپرژيلوس
مقاله مانان اوليگوساکاريد
مقاله عملکرد
مقاله لاشه

نویسنده(ها):
جناب آقای / سرکار خانم: لطفان مسعود
جناب آقای / سرکار خانم: ناظر‌عدل كامبيز
جناب آقای / سرکار خانم: ابراهيم نژاد يحيي
جناب آقای / سرکار خانم: مقدم محمد

چکیده و خلاصه‌ای از مقاله:
هدف از انجام اين پژوهش، بررسي اثرات منابع و سطوح مختلف پري بيـــوتيک ]آسپرژيلوس (AM) و مانان اوليگوساکاريد[ (MOS)  در جيره جوجه هاي گوشتي روي صفات عملکرد (مصرف خوراک، افزايش وزن بدن، ضريب تبديل غذايي) در دوره هاي آغازين، رشد و پاياني و همچنين صفات لاشه (درصد وزني بخش هاي خوراکي و غيرخوراکي بر مبناي وزن زنده پرنده) در پايان دوره پرورش بود. به اين منظور در شروع آزمايش ۲۸۰ قطعه جوجه گوشتي نر يک روزه سويه راس ۳۰۸ در يک طرح بلوک هاي کامل تصادفي با ۷ تيمار و ۴ تکرار قرار داده شدند. تيمارها شامل ۱) بدون پري بيوتيک (شاهد) ۲) ۱۰/۰ درصد پري بيوتيک AM در دوره آغازين و ۰۵/۰ درصد در دوره رشد و پاياني ۳) ۲۰/۰ درصد پري بيوتيک AM در دوره آغازين و ۱۰/۰ درصد در دوره رشد و پاياني ۴) ۳۰/۰ درصد پري بيوتيک AM در دوره آغازين و ۱۵/۰ درصد در دوره رشد و پاياني ۵) ۱۰/۰ درصد پري بيوتيک MOS در دوره آغازين و ۰۵/۰ درصد در دوره رشد و پاياني ۶) ۲۰/۰ درصد پري بيوتيک MOS در دوره آغازين و ۱۰/۰ درصد در دوره رشد و پاياني ۷) ۳۰/۰ درصد پري بيوتيک MOS در دوره آغازين و ۱۵/۰ درصد در دوره رشد و پاياني، بودند. در دوره آغازين (۲۱-۱ روزگي) تيمارهاي تغذيه شده با منبع پري بيوتيکي AM، خوراک مصرفي بيشتري در مقايسه با تيمارهاي تغذيه شده با منبع پري بيوتيکي MOS داشتند (P<0.05)، در دوره پاياني (۴۹-۴۳ روزگي)، مشاهده شد که جيره هاي غذايي حاوي پري بيوتيک AM افزايش وزن بهتري نسبت به جيره هاي غذايي حاوي پري بيوتيک MOS داشته (P<0.05)، و تيمارهاي تغذيه شده با منبع پري بيوتيک AM، ضريب تبديل غذايي بهتري نسبت به تيمارهاي تغذيه شده با منبع پري بيوتيک MOS در دوره پاياني (۴۹-۴۳ روزگي) داشتند (P<0.05)، منابع و سطوح مختلف پري بيوتيک درصد وزني لاشه خالص، روده ها، سينه و ران ها را تحت تاثير قرار ندادند ولي با مقايسه ميانگين منابع مختلف پري بيوتيک از نظر درصد وزني کبد مشخص شد که جيره هاي غذايي حاوي پري بيوتيک MOS نسبت به جيره هاي غذايي حاوي پري بيوتيک AM درصد وزني کبد بالايي داشتند (P<0.05) درصد وزني چربي حفره شکمي در تيمار شاهد، کمتر از بقيه جيره هاي غذايي بود. به طورکلي پري بيوتيک AM نسبت به پري بيوتيک MOS عملکرد بهتري نشان داد.