مقاله تاثير نوع تمرين بر مجموعه سازگاري هاي عصبي- عضلاني در مردان جوان تمرين نکرده که چکیده‌ی آن در زیر آورده شده است، در بهار ۱۳۸۹ در مجله علمي دانشگاه علوم پزشكي ايلام از صفحه ۴۰ تا ۴۷ منتشر شده است.
نام: تاثير نوع تمرين بر مجموعه سازگاري هاي عصبي- عضلاني در مردان جوان تمرين نکرده
این مقاله دارای ۸ صفحه می‌باشد، که برای تهیه‌ی آن می‌توانید بر روی گزینه‌ی خرید مقاله کلیک کنید.
کلمات مرتبط / کلیدی:
مقاله الکترومايوگرافي
مقاله سازگاريهاي عصبي- عضلاني
مقاله حداکثر قدرت بيشينه

نویسنده(ها):
جناب آقای / سرکار خانم: غزاليان فرشاد
جناب آقای / سرکار خانم: نيك بخت حجت اله
جناب آقای / سرکار خانم: ابراهيمي اسماعيل
جناب آقای / سرکار خانم: صلواتي مهيار

چکیده و خلاصه‌ای از مقاله:
مقدمه: يکي از اساسي ترين اهداف علم تمرين تاکيد بر عملکرد بهينه دستگاه هاي مختلف بدن و سازگاري در اجراي هر چه بهتر مهارت ورزشي است. تمرين هاي قدرتي و استقامتي سازگاري هاي متفاوتي را در بدن ايجاد مي کنند که برخي متضاد با هم هستند. تحقيق حاضر به منطور بررسي هم زمان اين دو نوع تمرين و سازگاري عصبي- عضلاني در آن ها انجام شده است.
مواد و روش ها: مطالعه شوندگان اين تحقيق نيمه تجربي ۳۶ مرد تمرين نکرده که در سه گروه و به مدت ۱۲ هفته بررسي شدند. گروه قدرتي تمرين پويا، استقامتي اينتروال و نيز هم زمان که نيمي از تمرين هر دو گروه را ۳ جلسه در هفته انجام مي داد. پارامترهاي دامنه سيگنال الکترومايوگرافي، بيشينه انقباض ارادي و قدرت بيشينه پاي برتر آزمودنيها به ترتيب با دستگاههاي الکترومايوگرافي، ايزوکينتيک و تکنوجيم در هفته هاي صفر، 6 و ۱۲ اندازهگيري شد. داده ها با استفاده از آزمون هاي تحليل واريانس، اندازه گيري هاي مکرر و آزمون تعقيبي LSD در سطح معنا داري (۰۵/P≤۰) تحليل شدند.
يافته هاي پژوهش: مقادير درون گروهي دامنه سيگنال الکترومايوگرافي در همه گروه ها پس از ۶ هفته و در دو گروه قدرتي و همزمان پس از ۱۲ هفته کاهش معني داري نشان داد. قدرت بيشينه در همه گروه ها پس از ۶ و ۱۲ هفته افزايش معني داري نشان داد. بيشينه انقباض ارادي پس از ۶ و ۱۲ هفته در گروه هاي قدرتي و هم زمان با افزايش معنا دار، اما در گروه استقامتي بدون تغيير معنادار بود. از سوي ديگر بررسي تفاوت دامنه سيگنال الکترومايوگرافي و حداکثر قدرت بيشينه در بين سه گروه تمريني نشان داد که در هفته ۶ و ۱۲ بين دو گروه قدرتي و هم زمان با گروه استقامتي تفاوت معني داري مشاهده شد و در بين سه گروه تمريني بيشينه انقباض ارادي تا هفته ششم تفاوت معني داري نشان نداد، اما در هفته ۱۲ گروه قدرتي با هم زمان تفاوت معني داري داشت.
بحث و نتيجه گيري: تمرين هم زمان نسبت به تمرين قدرتي با اندکي افزايش قدرت و نسبت به تمرين استقامتي با افزايش قدرت بيشتري همراه است. احتمالا تمرين هم زمان ضمن بهبود سازگاري عصبي- عضلاني، اختلالي در افزايش قدرت ايجاد نمي کند.