مقاله تاثير کلينيکي و راديوگرافيک آلندرونات سديم در پريودنتيت متوسط مزمن که چکیده‌ی آن در زیر آورده شده است، در زمستان ۱۳۸۸ در مجله دانشكده دندانپزشكي مشهد از صفحه ۲۸۵ تا ۲۹۰ منتشر شده است.
نام: تاثير کلينيکي و راديوگرافيک آلندرونات سديم در پريودنتيت متوسط مزمن
این مقاله دارای ۶ صفحه می‌باشد، که برای تهیه‌ی آن می‌توانید بر روی گزینه‌ی خرید مقاله کلیک کنید.
کلمات مرتبط / کلیدی:
مقاله پريودنتيت
مقاله تحليل استخوان آلوئول
مقاله آلندرونات سديم
مقاله راديوگرافي پري آپيکال

نویسنده(ها):
جناب آقای / سرکار خانم: جنابيان نيلوفر
جناب آقای / سرکار خانم: حقاني فر سينا
جناب آقای / سرکار خانم: مقدم نيا علي اكبر
جناب آقای / سرکار خانم: حسن نيا نيلوفر

چکیده و خلاصه‌ای از مقاله:
مقدمه: بيماري پريودنتال يك وضعيت التهابي مزمن مي باشد كه با از دست رفتن اتصالات بافت همبند و استخوان آلوئول مشخص مي شود. تحقيقات نشان داده اند که با تعديل پاسخ ميزبان مي توان مانع از پيشرفت تحليل استخوان شد. لذا روش هايي که قابليت انجام اين امر را داشته باشند مي توانند بعنوان يك روش كمكي براي درمان پريودنتيت بکار روند. يكي از داروهاي مورد استفاده در اين خصوص، آلندرونات سديم مي باشد. اين مطالعه به هدف تعيين اثر آلندرونات بر روي تحليل استخوان آلوئل در درمان بيماري پريودنتال، انجام شد.
مواد و روش ها: در اين مطالعه کارآزمايي باليني دو سوکور، ۲۲ بيمار مبتلا به پريودنتيت متوسط مزمن، (۱۱ مرد و ۱۱ زن)، با دامنه سني ۳۵ تا ۵۰ سال، به دو گروه تقسيم شدند. گروه اول يك كپسول آلندرونات، هفته اي يكبار، به مدت ۶ ماه دريافت نموده و گروه دوم، در طول دوره مطالعه Placebo دريافت كرد. براي تمام بيماران، فاز I درمان انجام شد. جهت بررسي ارتفاع استخوان، از هر بيمار، يك راديوگرافي پري آپيكال به روش موازي در ابتداي مطالعه و راديوگرافي پري آپيكال دوم با شرايط يکسان در پايان ۶ ماه گرفته شد. راديوگرافي ها از ناحيه دندان هاي پره مولر دوم و مولر اول فك پائين تهيه شد. سپس راديوگرافي ها توسط نرم افزار Adobe Photoshop CS Version اسکن و مقايسه شدند. اندازه گيري هاي پريودنتال (عمق پاكت و سطح چسبندگي) از ناحيه دندان هاي پره مولر دوم و مولر اول فك پايين، براي همه بيماران در ملاقات اول و ۶ ماه بعد انجام شد. اطلاعات جمع آوري شده با آزمون هاي آماري Independent Sample t-test، Paired t-test، Mann-Withney U test، تحت آناليز آماري قرار گرفتند.
يافته ها: پس از ۶ ماه ميانگين عمق پاکت در هر دو گروه، بطور معني داري کاهش يافته بود (۰٫۰۴۳ و P=0.003). سطح چسبندگي فقط در گروه تجربي بطور معني داري کاهش يافته بود (P=0.013). تغييرات ارتفاع استخوان آلوئل نيز پس از ۶ ماه در هيچ يک از دو گروه معني دار نبود.
نتيجه گيري: استفاده از آلندرونات بر روي پارامترهاي مورد بررسي نسبت به (SRP) Scaling & Root planning به تنهايي موثرتر بوده ولي ميزان تاثير ناچيز بود.