سال انتشار: ۱۳۸۷

محل انتشار: پانزدهمین کنگره دامپزشکی ایران

تعداد صفحات: ۱

نویسنده(ها):

آرمین عابدیان امیری – مرکز تحقیقات شیلاتی آبهای دور، چابهار
محمد افشارنسب – موسسه تحقیقات شیلات ایران ، تهران

چکیده:

ویبریوهای جداسازی شده از لاروها و میگوهای پرورشی استان سیستا ن و بلوچستان، واقع در جنوب شرقی ایران در طی دوره تکثیر و پرورش میگو برای مشخص شدن میزان حساسیتشان در برابر ۷ آنتی بیوتیک وسیع الطیف مورد بررسی قرار گرفتند . نتایج نشان داد؛ میزان درصد مقاومت به اکسی تتراسایکلین، کل رامفنیکل، فورازولیدون، اریترومایسین، نئومایسین، سیپروفلوکسازین و جنتامایسین بترتیب در کارگاههای تکثیر %)۲۰/۶۹) ، %)۴۴/۸۳) ، %)۵۸/۶۲) ، %)۳۷/۹۳) ، %(۴۵/۴۵) ، %)۰) و %)۱۶/۶۴) ، در مزراع پرورش %)۱/۷۵) ، %)۰) ، %)۱/۷۹) ، %)۵۸/۹۳) ، %)۵۲/۲۷) ، %)۰) و %)۲۷/۹۰) بود . حساسیت باکتریهای جداسازی شده از کارگاههای تکثیر به ۴ آنتی بیوتیک : اکسی تتراسایکلین، کرامفنیکل، فورازولیدون و سپروفلوکسازین کمتر، اما به ۳ آنتی بیوتیک اریترومایسین، نئومایسین و جنتامایسین بیشتر از باکتریهای جداسازی شده از مزارع پرورش میگو است