سال انتشار: ۱۳۸۴

محل انتشار: اولین همایش ملی مهندسی ایمنی و مدیریت HSE

تعداد صفحات: ۶

نویسنده(ها):

قاسم طوری –
انسیه داوری –

چکیده:

این مطالعه به روش توصیفی بر روی چهار هزار نفر از پرسنل کارخانجات شهرستان ساوه در سال ۱۳۸۴ صورت پذیرفت. روش کار به این صورت بود که از بین پرسنل کارخانجاتی که در منطقه ساوه قرار داشتند و در سال ۱۳۸۳ اندازه گیری عوامل زیان آور انجام داده بودند و دارای صدای یکنواخت و بالاتر از حد مجا ز(۸۵ دسی بل) بوده، ۴۰۰۰ نفر که در همان سال معاینات دوره ای انجام داده بودند انتخاب و پرونده پزشکی آنها مورد بررسی قرار گرفت. جهت بررسی دقیقتر افراد دارای افت شنوایی به سه گروه ی (افت ۳۰ دسی بل در فرکانس ۴۰۰۰)، گروه ج (افت ۵۰ دسی بل در فرکانس ۴۰۰۰) و گروه د(افت ۷۰ دسی بل و بالاتر در فرکانس ۴۰۰۰) تقسیم شدند. در این مطالعه افرادی که درمرحله اول افت شنوایی قرار دارند. (گروه ی) ۸۱۵ نفر که معادل ۷۶/۰۴% ازکل افراد دارای مشکل بوده است. همچنین افرادی که در مرحله دوم افت شنوایی قرار داشتد(گروه ج) ۱۷/۴۳% معادل ۱۸۷ نفر و ۷۰ نفر (معادل ۶/۵%) درمرحله سوم (گروه د) قرار داشته اند. با توجه به اینکه ۸۱۵ نفر از افراد بررسی شده که اکثرا دارای سابقه کار ۵-۱ سال بوده اند، و در سن ۴۰-۳۰ سال قرار داشتند (چون بیشتر افراد بررسی شده در این سن و سابقه کار بودند) و نیز این افراد درجمعیت ۳۱۶۱ نفری دارای ادیوگرام ، ۲۵% افراد را شامل میشدند اگر مورد حمایت قرار نگرفته و تدابیر حفاظتی در مورد آنها اعمال نشود (اجرا نشدن تبصره یک ماده ۹۲) در آینده نزدیک دچار مشکل بیشتری شده و کری آنها در منطقه مکالمه و به صورت آشکار دیده می شود.