سال انتشار: ۱۳۸۶

محل انتشار: نخستین کنگره بین المللی مدیریت ریسک

تعداد صفحات: ۱۱

نویسنده(ها):

شهین زلالی – متخصص طب کار و بیماریهای شغلی عضو هیئت علمی جهاد دانشگاهی
هوشنگ سیدان اسکویی – کارشناس مسئول بهداشت حرفه ای استان آذربایجان شرقی

چکیده:

این مطالعه برای بررسی بی توجهی راننده با استفاده از اطلاعات حاصل از حدود صد اتومبیل در طی رانندگی معمول انجام شده است . در این مطالعه علاوه بر اینکه اطلاعات مربوط به حوادث جاده ای ثبت شده و مورد بررسی قرار گرفته است بیست هزار مورد از دوره های شش ثانیه ای نیز که توام با حوادث جاده ای نبوده است بررسی شده است . با استفاده از این دو دسته اطلاعات خطر تصادفات جاده ای در انواع مختلف بی توجهی راننده( Odds ratio ( Population attributable riskمحاسبه شده است تا محاسبه شده است . همچنین درصدی ازکل تصادفات جاده ای که ناشی از بی توجهی راننده می باشد تخمین زده شود . نتایج حاصل از این مطالعه نشان می دهد که رانندگی در حالت خواب آلودگی خطر تصادفات جاده ای را ۴ تا ۶ برابر افزایش می دهد . همچنین را نندگی همراه با انجام کارهای دستی و یا بینایی پیچیده خطر تصادفات جاده ای را ۳ برابر افزایش می دهد . برخی شرایط محیطی خطر خواب آلودگی راننده ویا انجام فعالیتهای ثانویه را در طی رانندگی افزایش می دهد مانند خیس بودن سطح جاده ، بالا بودن تراکم ترافیک و وجود تقاطع . دوره های بسیار کوتاهی که راننده برای بررسی وضعیت جاده به اطراف نگاه می کند موجب افزایش ایمنی رانندگی شده و در
واقع موجب کاهش خطر تصادفات جاده ای می شود . اما ا گر به هر دلیل راننده بیش از دو ثانیه به اطراف نگاه کند خطر تصادفات جاده ای حداقل دو برابر افزایش می یابد . در مواردی که راننده در حال انجام یک فعالیت ثانویه باشد که این فعالیت یک فعالیت ساده بوده و مستلزم یک نگاه کوتاه و مختصر باشد خطر تصادف فقط به میزان بسیار جزئی افزایش می یابد .