سال انتشار: ۱۳۸۲

محل انتشار: هجدهمین کنفرانس بین المللی برق

تعداد صفحات: ۱۵

نویسنده(ها):

گئورگ قره پتیان – دانشکده برق دانشگاه صنعتی امیرکبیر
مجید فرمد – معاونت برنامه ریزی شرکت توانیر
ساعد راعی – معاونت برنامه ریزی شرکت توانیر
حسین محسنی – دانشکده فنی دانشگاه تهران

چکیده:

مطالعات نشان داده است که ترانسفورماتور جابجا کننده فاز، ) Phase Shifting Transformer ) PST توانایی کاهش تلفات انتقال را دارد . با در نظر گیری این توانایی، در این مقاله مسئله جایابی PST در شبکه سراسری ایران به منظور کاهش تلفات مورد بحث قرار گرفته است . شبکه هدف، شبکه ایران در سال ۱۳۸۸ بوده است . در این شبکه اثر نصب PST در خطوط۲۳۰ و ۴۰۰ و همچنین بررسی اثر تعویض ترانسفورماتورها با PST ، صورت پذیرفته است . با توجه به نتایج بدست آمده بحث و نتیجه گیری فنی – اقتصادی در جهت تعیین مناسبترین محل نصب PST در شبکه انجام شده است . هدف اصلی مقاله مقایسه نتایج جایابی مربوط به این سال با نتایج جایابی در سال ۱۳۸۳ بوده است . نکته مهمی که از این مقایسه بدست آمده این است که محل مناسب نصب PST با توسعه شبکه ایران ( تغییر توپولوژی و شرایط تولید و مصرف ) تغییر می یابد . دلیل این جابجایی نکته جالب دیگری است که این مقاله به آن اشاره دارد و انتظار می رود که جایابی دیگر عناصرFACTS در شبکه ایران از این نکته تاثیر بپذیرد . دلیل جابجائی پاسخ با توجه به این که مازاد تولید و کمبود تولید شبکه درکجاست قابل توجیه است . در سال ۱۳۸۳ برق منطقه ای مازندران دارای مازاد تولید و برق تهران به عنوان بزرگترین مصرف کننده همجوار دارای کمبود تولید است . بنابراین منطقی است که این مازاد تولید به سمت برق تهران هدایت شود . نتیجه روند
جایابی، PST را به عنوان یک کنترل کننده سیلان توان، به این محل سوق داده است . اما در سال ۸۸ با ورود نیروگاه های برق آبی، مازاد تولید به مناطق جنوب کشور منتقل می شود . ولی در این سال نیز برق تهران دارای کمبود تولید است . بنابراین ضروری است که مجدداً این مازاد تولید به سمت برق تهران هدایت شود . این مسئله باعث می شود که پاسخ جابجا شده و به خط ساوه
– پرند منتقل گردد . نتایج بدست آمده در این مقاله ضرورت توجه به این موضوع را در برنامه ریزی های آینده شبکه آشکار می سازد