سال انتشار: ۱۳۸۵

محل انتشار: نهمین کنگره علوم زراعت و اصلاح نباتات

تعداد صفحات: ۱

نویسنده(ها):

سید علی محمد مدرس ثانوی – عضو هیات علمی دانشکده کشاورزی دانشگاه تربیت مدرس، تهران
بتول مهدوی – دانشجوی کارشناسی ارشد دانشکده کشاورزی دانشگاه تربیت مدرس
سعید حمزی الوانق – دانشجوی کارشناسی ارشد دانشکده کشاورزی دانشگاه تربیت مدرس
سید محمدرضا احتشامی – دانشجوی دکترای دانشکده کشاورزی دانشگاه تربیت مدرس

چکیده:

شوری از عوامل کاهش رشد گیاه و جوانه زنی بذور است . سه رقم ذرت سینگ ل کراس شامل ۷۰۴، ۷۰۰ و ۶۴۷ جهت مقایسه اثر شوری و هورمون های جیبرلین و سیتو کنین بر درصد جوانه زنی در آزمایشگاه فیزیولوژی دانشکده کشاورزی دانشگاه تربیت مدرس در سال ١٣٨٤ مورد آزمایش قرار گرفت . آزمایش به صورت فا کتوریل در قالب طرح کاملا تصادفی با ٣ تکرار اجرا شد . غلظت های شوری در سه سطح شامل ۰، ۷۵ و ۱۵۰ میلی مولار و هورمون جیبرلین و سیتو کنین هر کدام در سه سطح شامل ۵، ۱۰ و ۱۵ میلی گرم در لیتر بکار رفت . شوری و هورمون بر درصد جوانه زنی اثر بسیار معنی داری داشتند . با افزایش غلظت کلریدسدیم و هورمونها به ترتیب درصد جوانه زنی کاهش و افزایش یافت . در واریته ٧٠٠ بالاترین درصد جوانه زنی در تیمار شوری ٧٥ میلی مولار با ١٥ میلی گرم در لیتر اسید جیبرلیک، در و اریته ٧٠٤ بالاترین درصد جوانه زنی در تیمار شاهد با ١٠ میلی گرم در لیتر اسیدجیبرلیک و در واریته ٦٤٧ بالاترین درصد جوانه زنی در تیمار شاهد با ١٥ میلی گرم در لیتر اسیدجیبرلیک مشاهده شد . بین سه رقم اختلاف معنی داری وجود داشت . افزایش شوری تعداد گیاهچه های غیرعادی ،طول ریشه چه و ساقه چه، وزن تر گیاهچه را کاهش و وزن خشک آن را افزایش داد . هورمون اسیدجیبرلیک نسبت به سیتو کینین تاثیر بیشتری بر صفات ذکر شده به استثنای طول ریشه چه داشت.