سال انتشار: ۱۳۸۶

محل انتشار: دهمین کنگره علوم خاک ایران

تعداد صفحات: ۲

نویسنده(ها):

بابک خیام باشی – عضو هیات علمی مرکز تحقیقات کشاورزی و منابع طبیعی اصفهان
محمد فیضی – عضو هیات علمی مرکز تحقیقات کشاورزی و منابع طبیعی اصفهان
غلامرضا سعادتمند – عضو هیات علمی مرکز تحقیقات کشاورزی و منابع طبیعی اصفهان
احمدرضا اخوتیان اردکانی – کارشناس ارشد کشاورزی مرکز تحقیقات کشاورزی و منابع طبیعی یزد

چکیده:

در مناطق مختلف ایران کشاورزی در شرایط آب و خاک شور سابقه طولانی داشته و کشاورزان با تجربه، مدیریتهای مختلفی را به منظور کنترل شوری اعمال مینمایند . ولی باید توجه داشت که به منظور دستیابی به حداکثر عملکرد بدون تخریب منابع آب و خاک باید مدیریت بهینه و هماهنگی را در رابطه با فاکتورهای مختلف موثر در تولید بکار برد . اهمیت استراتژیک گندم در سیاستهای تولیدی، لزوم بررسیهای همه جانبه در ارتباط با افزایش توان تولید در اراضی تحت تاثیر شوری و بهبود مدیریت کاربرد آبهای با کیفیت نامناسب به منظور تولید پایدار باعث شده تا تحقیقات همه جانبهای در ارتباط با مسائل مختلف کشت در سطوح مختلف شوری آب صورت گیرد . بطور کلی محققین سه راهبرد را برای افزایش عملکرد گندم در خاکهای شور مورد توصیه قرار دادهاند ).۱) ایجاد محیط مناسب با حذف شوری در طول مراحل رشد (۲) افزایش سطح عناصر غذایی در خاکهای فقیر (۳) افزایش تعداد ساقه اصلی با افزایش تراکم کاشت . در این طرح تاثیر روشهای کاشت گندم که یکی از روشهای راهبرد اول بوده و هدف آن انتقال شوری از منطقه ریشه میباشد مورد توجه قرار گرفته است