سال انتشار: ۱۳۸۷

محل انتشار: سومین همایش منطقه ای یافته های پژوهشی کشاورزی و منابع طبیعی (غرب ایران)

تعداد صفحات: ۷

نویسنده(ها):

پریسا اکبری – دانشجوی کارشناسی ارشد زراعت دانشگاه تربیت مدرس تهران
امیر قلاوند – دانشیار دانشکده کشاورزی دانشگاه تربیت مدرس تهران
سید علی محمد مدرس ثانوی – دانشیار دانشکده کشاورزی دانشگاه تربیت مدرس تهران

چکیده:

به منظور مطالعه تاثیر سیستمهای تغذیه آلی، شیمیایی، تلفیقی و باکتریهای افزاینده رشد بر صفات کمی و کیفی رقم آلستار آفتابگردان، آزمایشی در سال ۱۳۸۶ در مزرعه پژوهشی دانشکده کشاورزی دانشگاه تربیت مدرس در راستای کاهش مصرف کودهای شیمیایی، اصلاح خاک و بهبود وضعیت تغذیه گیاه اجرا گردید. عامل اصلی در ۵ سطح کودی شامل ۱۰۰ درصد آلی (F₁) درصد شیمیایی و ۷۵ درصد آلی (F₂)۵۰ درصد شیمیایی و ۵۰ درصد آلی (F₃)۷۵ درصد شیمیایی و ۲۵ درصد آلی (F₄) و ۱۰۰ درصد شیمیایی (F₅) و عامل فرعی در ۲ سطح تلقیح شامل (I₀) بذور تلقیح نشده با استفاده از طرحهای کرتهای خرد شده در چارچوب بلوکهای کامل تصادفی در سه تکرار بررسی گردید. عملکرد دانه، وزن هزار دانه، ارتفاع، عملکرد بیولوژیک، میزان روغن و پروتئین اندازهگیری شد. نتایج بیانگر آن است صفات کمی (عملکرد دانه، وزن هزار دانه، ارتفاع، عملکرد بیولوژیک) و برخی صفات کیفی مانند درصد پروتئین به طور معنیداری در سیستمهای تلفیقی بویژه سیستم تلفیقی ۵۰ درصد آلی + ۵۰ درصد شیمیایی بیشتر از سایر سیستمهای شیمیایی و آلی بود (F₃>F₄>F₂>F₅>F₁). این امر نشان میدهد با وجود کمتر بودن نیتروژن قابل دسترس در کود های آلی، بدلیل همزمانی آزادسازی نیتروژن این کودها با نیاز گیاه، عملکرد و اجزائ آن در سیستم تلفیقی بهبود یافته است. بیشترین و کمترین درصد روغن بترتیب در تیمار F₁ (۱۰۰ درصد آلی) و تیمار F₃(۵۰ درصد آلی +۵۰ درصد شیمیایی) بدست آمد. همچنین نتایج نشان داد تلقیح بذرها با باکتریهای افزاینده رشد موجب بهبود خصوصیات کیفی و کمی آفتابگردان گردید. بطوریکه سبب افزایش معنیدار عملکرد دانه، وزن هزار دانه، ارتفاع، عملکرد بیولوژیک، میزان روغن و پروتئین در مقایسه با تیمار کنترل گردید(I₁>I₀)…