سال انتشار: ۱۳۸۶

محل انتشار: نهمین سمینار سراسری آبیاری و کاهش تبخیر

تعداد صفحات: ۸

نویسنده(ها):

بهرام محمدی گلرنگ – عضو هیات علمی مرکز تحقیقات کشاورزی و منابع طبیعی خراسان رضوی ودانشجوی
مهران مشایخی – دانشجوی کارشناسی مهندسی آب

چکیده:

پخش سیلاب یکی از روشهای بهره برداری از سیلاب و استفاده بهینه از آن می باشد که می تواند تاثیرات مثبتی بر روی منابع آبی آبخوانها و از این راه در بهره برداری پایدار از آن داشته باشد. آبخوانها منابع گسترده ای با تخلخلفراوان در رسوبات دانه درشت هستند. که قابلیت نگهداشت آب در انها زیاداست. مطمئنابارندگینسبتا خوب و ابگیری حدود نه میلیون متر مکعبی درسالجاری میتواند تاثیرات قابل توجهی درمنابع ابی آبخوان دشت درمقایسه با سالهای گذشته داشته باشد. بنابراین سعی شده است که تاثیر پخش سیلاب بر تغییرات بده خروجی دو حلقه قنات (یکی در عرصه پخش و دیگری به عنوان شاهد) و نیز تغییرات سطح آب زیر زمینی منطقه طی امسال و سالهای گذشته، قبل و بعد ازاحداث ایستگاه پخش سیلاب بر ابخوان گناباد (خراسان رضوی) بررسی گردد. این بررسی در مورد بده خروجی دوقنات اصلی و قصبه در شش دوره آبی نشان می دهد که بده خروجی قنات عملیاتی کاملا تحت تاثیر مقدار آبگیری و پخش سیلاب و همراه با آن، تغییر قابل ملاحظه ای کرده است. این در حالی است که قنات شاهد باوجود دارابودن حوضه بسیار بزرگتر از قنات عرصه، تغییرات قابل توجه نداشته و تنها تحت تاثیر بارشهای جوی بر روی عرصه آن و تغییرات فصلی دما است. بررسی تغییرات سطح ایستابی آب زیر زمینی در محدوده ایستگاه پخش سیلاب از طریق دو حلقه چاه پیزومتری نشان می دهد که پخش و نفوذ سیلاب موجب افزایش اندک سطح ایستابی آب چاههای پیزومتری در محدوده عرصه پخش و افزایش قابل توجه آن در سال جاری گردیده است. این امر نشان می دهد درصورتی که حجم آبگیری و سطح پخش به مقدار کافی افزایش یابد، میتوان در دراز مدت ازکاهش سطح آبهای زیر زمینی در اثر بهره برداری از آنهاجلوگیری کرد.