سال انتشار: ۱۳۸۷

محل انتشار: دوازدهمین کنگره ملی مهندسی شیمی ایران

تعداد صفحات: ۱۹

نویسنده(ها):

میر حامد موسوی – دانشجوی دکتری مهندسی شیمی ‐ پردیس دانشکده های فنی ‐ دانشگاه تهران
پریسا خدیو پارسی – استادیار دانشکده مهندسی شیمی ‐ پردیس دانشکده های فنی ‐ دانشگاه تهرا
سید محمد علی موسویان – استاد دانشکده مهندسی شیمی ‐ پردیس دانشکده های فنی ‐ دانشگاه تهران

چکیده:

دو سامانه شیمیایی، متشکل ازآب و تولوئن حاوی ۰/۰۱ گرم از ماده فعال سطحی(آنیونی) SDS و نیز آب و تولوئن حاوی ۰/۰۱گرم از ماده فعال سطحی (کاتیونی) CTAB ، به عنوان سامانه های پایه در نظر گرفته شد و سپس به طور جداگانه و به ترتیب درصدهای وزنی مختلف ٢٠ و ٤٠ و ٦٠ و ٨٠ از ماده فعال سطحی دوم شامل ٢‐ هپتانول (غیریونی) و آنیلین (کاتیونی) به هر یک از دو سامانه ذکر شده، افزوده شد و اثر تغییر درصد وزنی هر یک از مواد فعال سطحی، بر زمان پیوند بررسی شد. مخلوط مواد فعال غیریونی و آنیونی زمان پیوند را افزایش میدهد در حالیکه مخلوط مواد فعال غیریونی و کاتیونی باعث کاهش زمان پیوند قطره میشود. اگر دو ماده کاتیونی و آنیونی مخلوط گردد، بر حسب ضعیف یا قوی بودن ماده فعال کاتیونی، زمان پیوند قطره در حالت ماده قوی کاهش مییابد و برای مخلوط دو ماده کاتیونی، زمان پیوند در قطرهای کوچک افزایش مییابد و در قطرهای بزرگ، کاهش پیدا میکند. همچنین به بررسی اثر نمک معدنی(سدیم کلراید) بر روی سه سامانه شیمیایی متمایز شامل: ٤٠ درصد وزنی CTABدر سامانه پایه آب و تولوئن حاوی SDS ، ۴۰درصد وزنی ۲- هپتانول در سامانه پایه آب و تولوئن حاوی CTAB و ٤٠ درصد وزنی ٢‐ هپتانول در سامانه پایه آب و تولوئن حاوی CTAB پرداخته شد که در حالت کلی سبب کاهش زمان پیوند قطره شده و حالت هم افزایی برای ماده فعال سطحی دارد.