سال انتشار: ۱۳۸۶

محل انتشار: پنجمین کنفرانس بین المللی زلزله شناسی و مهندسی زلزله

تعداد صفحات: ۷

نویسنده(ها):

محسن غفوری آشتیانی – استاد، پژوهشگاه بین المللی زلزله شناسی و مهندسی زلزله
شیما طاهری – دانشجوی کارشناسی ارشد، پژوهشگاه بی نالمللی زلزله شناسی و مهندسی زلز
منصور ضیائی فر –

چکیده:

روش جداسازی پایه، یک راهکار طراحی سازه های مقاوم در برابر زلزله است که در آن با تعبیه عناصری با سختی افقی کم در تراز بین پی و روسازه، مشخصات رفتار دینامیکی سیستم نسبت به حالت متداول با پایه گیردار تغییر کرده و با جداسازی حرکات شدید زمین از روسازه، موجب کاهش انرژی ورودی زلزله به روسازه و کاسته شدن از دامنه پاسخ آن می گردد . بدین ترتیب در یک سیستم سازه ای با جداسازی پایه مناسب، تغییر مکان های سازه ای عملاً و عمدتاً در قالب حرکات جسم صلب روسازه محدود می شوند.
در این مقاله به منظور ارزیابی تاثیرمدلهای خ طی و هیسترسیس جداسازه ا بر سازه های جداسازی شده لرزه ای ، قاب هایی ۴ و ۸ طبقه با سیستم های جداساز با مدل خطی و هیسترسیس مد نظر قرار گرفتند . مدل های مذکور توسط روش استا تیکی معادل با توزیع بار مثلثی پیشنهادی آیین نامه، طراحی شده و سپس تحت زلزله السنترو و نور ثریج تحلیل دینامیکی غیرخطی تاریخچه زمانی شدند . پاسخ های برش پایه، برش طبقات ، تغییر مکان کف ها، تغییر شکل نسبی طبقات که اهمیت خاصی برای ارزیابی رفتار واقعی این سازه ها دارند ، مورد توجه قرار گرفتند . در مرحله بعدی به
منظور بررسی عملکرد سازه های مذکور تحت زلزله طراحی پیشنهادی آیین نامه، نقاط عملکرد این سازه ها با استفاده از تحلیل فزاینده خطی (Pushover)بدست آمده و پاسخ سازه ها در نقاط عملکردی خود مورد بررسی قرار می گیرند.