سال انتشار: ۱۳۸۶

محل انتشار: چهارمین همایش ملی علوم و مهندسی آبخیزداری ایران مدیریت حوزه های آبخیز

تعداد صفحات: ۱۱

نویسنده(ها):

محمد شعبانی – استادیار دانشگاه آزاد اسلامی واحد ارسنجان
حسن احمدی – استاد دانشکده منابع طبیعی دانشگاه تهران
داوود نیک کامی – استادیار پژوهشی پژوهشکده حفاظت خاک و آبخیزداری
حسن آذرنیوند – استادیار دانشکده منابع طبیعی دانشگاه تهران

چکیده:

شیوه های بهره برداری از اراضی از قبیل کشاورزی، بهره برداری از جنگل، مرتع و ایجاد مناطق مسکونی و شهری، احداث تاسیسات آبی،خطوط ارتباطی و غیره، همگی بر روی رواناب و در نتیجه شدت فرسایش و تولید رسوب اثر میگذارند. به عبارتی فرسایش خاک بستگی زیادی به نوع استفاده از اراضی یکی از مهمترین روش های جلوگیری از فرسایش خاک است. هدف از انجام این تحقیق که درحوزه آبخیز خارستان دراستان فارس صورت گرفت، تعیین سطح بهینه کاربری اراضی به منظور کاهش میزان فرسایش خاک و افزایش سوددهی حوزه آبخیز خارستان می باشد، که با استفاده از مدل برنامهریزیخطی چند منظوره و به کمک روش سیمپلکس انجام گرفت. نتایج نشانداد که در صورت بهینه سازی کاربری اراضی، سطح اراضی باغی ۳۷۷/۱ درصد افزایش، سطح اراضی مرتعی بدون تغییر و سطح اراضی کشت آبی و کشتدیم به ترتیب ۷۲/۸ و ۸۰/۳ درصد کاهش می یابد. علاوه بر این نتایج نشان داد که در صورت بهینه سازی کاربری اراضی میزان فرسایش خاک و سوددهی کل حوزه به ترتیب ۳/۷ درصد کاهش و ۱۶۲/۲ درصد افزایش می یابد. نتایج حاصل از تحلیل حساسیت نیز نشان داد که تغییر در سطح اراضی باغی و مرتعی بیشترین تاثیر را در تغییر میزان سوددهی و فرسایش خاک حوزه آبخیز خارستان به دنبال دارد.