سال انتشار: ۱۳۸۷

محل انتشار: دهمین کنگره علوم زراعت و اصلاح نباتات

تعداد صفحات: ۱

نویسنده(ها):

نرجس بامداد – دانش آموخته کارشناس ارشد دانشکده کشاورزی دانشگاه شیراز
محمد جعفر بحرانی – استاد زراعت دانشکده کشاورزی دانشگاه شیراز
عبدالرضا کاظمینی – استادیار زراعت دانشکده کشاورزی دانشگاه شیراز

چکیده:

در برخی مناطق استان فارس کشت آفتابگردان (Helianthus annuus L) در بقایای گندم (Triticum aestivum L) سوزانیده شده مرسوم است که این موضوع اثرات مخرب زیست محیطی را به دنبال دارد . لذا آزمایشی طی سال های ۸۴ تا ۱۳۸۵ در مرکز تحقیقات کشاورزی دانشگاه شیراز واقع در اراضی زیر سد درود زن اس تان فارس به صورت کرت های خرد شده در قالب طرح بلوک های کامل تصادفی در چهار تکرار به اجرا در آمد . تیمارها، شاملسامانه های مختلف خاک ورزی (سوزانیدن و برداشت کامل بقایای گندم و کشت آفتابگردان به روش معمول منطقه (تیمار شاهد )، آماده کردن زمین با گاو آهن قلمی و کشت با ردیف کار مجهز به ردیف تمیز کن در خاک دارای ۱۰۰، ۷۵، ۵۰ و ۲۵ درصد بقایای گندم ) به عنوان فاکتور اصلی و ارقام آفتابگردان (آلزان، یوروفلور و آرماویرسکی ) به عنوان فاکتور فرعی بودند . نتایج آزمایش نشان داد که سامانه های خاک ورزی و مقادیر بقایای گندم بر درصد بوته های سبز شده، تعداد دانه در طبق، وزن هزار دانه و عملکرد دانه آفتابگردان در هر دو سال، تاثیرمعنی دار داشت و بیشترین عملکرد دانه در تمامی ارقام در حضور ۲۵ و ۵۰ درصد بقایا و سوزانیدن بقایا به دست آمد. بین ارقام از نظرمیزان سبز شدن و عملکرد دانه و روغن تفاوت معنی داری وجود نداشت.