سال انتشار: ۱۳۸۷

محل انتشار: چهاردهمین کنفرانس دانشجویان مهندسی عمران سراسر کشور

تعداد صفحات: ۶

نویسنده(ها):

علی طالبیان – دانشگاه صنعتی اصفهان، دانشکده مهندسی شیمی
بهاره وزیری – دانشگاه سمنان، دانشکده فنی و مهندسی
جلال شبان طاهری – دانشگاه صنعتی اصفهان، دانشکده مهندسی شیمی
میثم همتی – دانشگاه سمنان، دانشکده فنی و مهندسی

چکیده:

اکثر سوخت های جامد، مایع و گازی دارای درصدی گوگرد هستند و تقریباً ۹۵ درصد گوگرد موجود در اثر سوختن به دی اکسید گوگرد تبدیل می شود، که میزان تبدیل بستگی به نوع و میزان ترکیبات موجود در سوخت و شرایط احتراق شامل: دما و مقدار گاز اکسیژن موجود در محیط احتراق دارد. دی اکسید گوگرد یک آلاینده مهم زیست محیطی بوده و صدمات متعددی منجمله باران های اسیدی و مشکلات تنفسی را بوجود می آورد. حذف این گاز از دودکش های واحدهای صنعتی به مانند نیروگاهها، پالایشگاهها، و صنایع پتروشیمی یک نیاز زیست محیطی است و لازم است تا غلظت تخلیه آن به محیط زیست در حد مجاز قرار گیرد. روش های متعددی برای کاهش دی اکسید گوگرد وجود دارد که به طور کلی می توان به تکنولوژی های پیش از احتراق ، تکنولوژی های در حال احتراق و تکنولوژی های پس از احتراق دسته بندی نمود. در زیر بصورت مختصر به این فرآیندها اشاره می نمائیم: الف – تکنولوژی های پیش از احتراق: این فرآیندها، زغال را پیش از سوختن تمیز می کنند که شامل روش های فیزیکی یا شست و شو و روش های بیولوژیکی جدید تمیز .[ کردن برای حذف گوگرد و خاکستر می باشند[ ۱ ب- تکنولوژی های در حال احتراق: این روش ها در کوره، در جائی که زغال می سوزد انجام می شود. این روش آلودگی هایی مانند دی اکسید گوگرد و اکسیدهای .[ نیتروژن را حذف می کنند. یکی از این تکنولوژی ها، احتراق در بستر سیالی شده است