سال انتشار: ۱۳۸۶

محل انتشار: چهارمین همایش ملی علوم و مهندسی آبخیزداری ایران مدیریت حوزه های آبخیز

تعداد صفحات: ۱۲

نویسنده(ها):

محمد زارع مهرجردی – عضو هیئت علمی مرکز تحقیقات کشاورزی و منابع طبیعی یزد
مهدی سلطانی – کارشناس پژوهشی مرکز تحقیقات کشاورزی و منابع طبیعی یزد
جلال برخورداری – عضو هیئت علمی مرکز تحقیقات کشاورزی و منابع طبیعی یزد
کورش کمالی – کارشناس ارشد مرکز تحقیقات حفاظت خاک و آبخیزداری

چکیده:

سیلاب ها همواره حاوی مواد محلولو معلق فروانی هستند که از منشاهای مختلف حمل می شوند. موادمحلول و معلق همراه سیلاب که حاصل از فرسایش لایه سطحی و حاصلخیز خاکحوزه آبخیز بالا دستاست حاوی مواد غذایی و املاح مختلف دیگر می باشند. به تدریج با ته نشست و انباشت رسوبات، به مرور زمان در اکثر موارد باعث افزایشحاصلخیزی خاک، بهبود بافت خاک و اصلاح سایر خصوصیات فیزیکی وشمیایی در پهنه ها پخش می شود و یا در برخی موارد نیز ممکن است اثر منفی درخاک ایجادکند. همچنین سیلاب ها با به جا گذاشتن بقایای گیاهی و فضولات حیوانی که از اراضی بالا دست حمل کرده اند. بر روی عرصه های پخش سیلاب، باعث افزایش مواد الی خاک و در نتیجه حاصلخیزی آن می شوند. در این زمینه احمدیان یزدی (۱۳۸۲) طی بررسی عملکرد پخش سیلاب جاجرم خراسان بیان میکندکه سالانه به هنگام وقوع مقادیر متنابهی خاک حاصلخیز در اثر فرسایش ابی به همراه فضولات دامی که در فصل چرا در ارتفاعات باقی مانده از حوزه آبخیز به عرصه پخش سیلاب سرازیر گردیده وباعث حاصلخیز شدن عرصه پخش که معمولا دارای خاک بسیار فقیر هستند میشود.