سال انتشار: ۱۳۸۴

محل انتشار: اولین همایش ملی حبوبات

تعداد صفحات: ۴

نویسنده(ها):

کریم مجنی حسن – دانشجوی سابق کارشناسی ارشد علفهای هرز
حسن محمد علیزاده – عضو هیات علمی دانشگاه تهران
ناصر مجنون حسینی – عضو هیات علمی دانشگاه تهران
سید علی پیغمبری – عضو هیات علمی دانشگاه تهران

چکیده:

دستیابی به بهترین تاریخ کاشت و روش کنترل علفهای هرز از لحاظ افزایش عملکرد محصول عدس ضروری است. بدین منظور آزمایشی به صورت طرح کرت های خرد شده در قالب بلوکهای کامل تصادفی با چهار تکرار در سال زراعی ۸۱- ۱۳۸۰ در مزرعه تحقیقاتی دانشگاه تهران (کرج) به اجرا درآمد. در این بررسی تاریخ کشت انتظاری (زمستانه) وکشت معمول(بهاره) به عنوان فاکتور اصلی و ۱۱ تیمار کنترل علفهای هرز شامل کاربرد مجزای علف کشهای سیانازین (۱ کیلو گرم ماده موثره در هکتار، به صورت پیش رویشی) پیریدیت (۱/۲ کیلوگرم ماده موثره در هکتار، به صورت پس رویشی) و اکسی فلورفن (۴۸۰ گرم ماده موثره در هکتار، به صورت پس رویشی)، همچنین کاربرد دو علف کش تری فلورالین (۹۶۰ گرم ماده موثره در هکتار، به صورت پیش کاشت) و پندیمتالین (۱/۳۲کیلوگرم ماده موثره در هکتار، به صورت پیش رویشی) هر یک در تلفیق با وجین دستی و تلفیق با علف کشهای پیریدیت (۱/۲ کیلوگرم ماده موثره در هکتار ، به صورت پس رویشی) و اکسی فلورفن (۴۸۰ گرم ماده موثره در هکتار، به صورت پس رویشی ) همراه با دو شاهد تداخل و عاری از علف هرز به عنوان فاکتور فرعی در نظر گرفته شدند. نتایج نشان داد که تاریخ کاشت و روشهای کنترل علفهای هرز بر عملکرد دانه عدس و اجزای آن در سطح ۱% تاثیر معنی داری داشتند. ارزش کلیه صفات مورد بررسی، به جز وزن هزار دانه، در کشت انتظاری بیشتر از کشت بهاره بود. تیمارهای تلفیقی کنترل علفهای هرز شامل پندیمتالین + وجین دستی، تری فلورالین + وجین دستی و پند یمتالین + پیریدیت در مقایسه با شاهد تداخل علفهای هرز سبب افزایش عملکرد دانه عدس گردیدند که به نظر می رسد مناسبترین تیمارها برای کنترل علفهای هرز در شرایط مشابه باشند.