سال انتشار: ۱۳۸۵

محل انتشار: سومین همایش قیر و آسفالت ایران

تعداد صفحات: ۳۳

نویسنده(ها):

سیدمرتضی مرندی – استادیار بخش مهندسی عمران، دانشگاه شهید باهنر کرمان
هادی نیکی رشیدی – کارشناس راهسازی

چکیده:

قیر در راهسازی بعنوان یک نوع پوشش حفاظتی و بعنوان یک عامل چسباننده در صنعت ساختمان بکار برده می شود. در بسیاری از فعالیتهای رایج در این زمینه قیر در حدود ۲۰۰-۱۰۰ درجه سلسیوس حرارت داده می شود تا به اندازه کافی جهت اختلاط با مصالح دانه ای روان گردد.
مخلوطهای گرم بایستی بصورت گرم ذخیره، حمل و استفاده گردند در غیر این صورت کارایی خود را از دست می دهند. ظرفیت نهایی راه احداث شده همزمان با سرد شدن مخلوط پخش شده بهبود می یابد. گاهی قیر را را حلالهای نفتی همانندکروزون امتزاج میدهند تا روان گردد و در این صورت مقاومت نهایی مصالح همزمان با تبخیر حلال پدید می آید.
قیرهای امولسییون دستاوردی نو برای جایگزینی قیرهای محلول یا برگشتی می باشند. در این شیوه ذرات قیر درونآن بصورت معلق در می آیند. امولسیون قابلیت استفاده با مصالح سرد و مرطوب را نیز دارا می باشد. مقاومت نهایی مصالح به کار گرفته شده در سا زه راه همزمان با شکستن امولسیون، یکپارچه شدن ذرات توزیع شده قیر و حذف آب از سیستم بهبود می یابد. در بسیاری ازموارد کاربرد قیرها در راهسازی، قیرهای امولسیون از قیرهای محلول یا برگشتی ایمن تر و از نظر زیست محیطی مناسبتر می باشند از آنجا که احتمال آتش سوزی و تصائد گازهای زیان آور بسیار کمتر بوده و اجرای آن نیز به مصرف انرژی کمتری نیاز دارد.
در این تحقیق سعی گردیده تا به بررسی جنبه های مختلف قیر امولسیون از لحاظ تئوری کاربردی پرداخته شود.