سال انتشار: ۱۳۸۴

محل انتشار: دومین همایش علمی تحقیقی مدیریت امداد و نجات

تعداد صفحات: ۰

نویسنده(ها):

سعید مدن – کارشناس ارشد روانشناسی و سردبیر فصلنامه راه اجتماعی عضو گروه پژوهشی ر
مهدیس کامکار – روانپزشک ، عضو شورای تحریره فصلنامه رفاه اجتماعی
حمید مرتضوی – روان پزشک

چکیده:

شاید در اولین ارزیابی های «بدآمدهای جمعی طبیعی» (بلایای طبیعی)تفکیک جنسیتیمعنا و مفهوممنطقی و روشنی نداشته باشد. زلزله، سیل، و یا طوفان قربانیانخود را با سوال درباره جنسیت و یاسن آنان انتخاب نمی کند. این پدیده ها همه ساکنین منطقه بلا دیده اعم از زن و مرد بزرگ و کوچک را تهدید می کنند. اما مطالعات متعدد نشان داده است که کودکان بیش از بزرگسالان و زنان بیش از مردان در اثر حوادث طبیعی متحمل رنج، بیماری و مرگ می شوند. گروههای اجتماعی خاص ریسک پذیری بالاتری نسبت به دیگران دارند. این گروهها شامل فقرا، ناتوانان، کهنسالان ،‌کودکان، زنانو اقلیتهای قومی و نژادی هستند . ساختمانهای مخروبه اغلب به این گروهها تعلق دارد. زنان و کودکان در اغلب اوقات در خانه ها هستند. بافتسنتی نظام خانواده، شالوده اجتماع سنتی، مردسالارانه، وضعیت جسمی ضعیف زنان، احساس وظیفه بیشتر مادران در قبال خانواده مخصوصا کودکان و بسیاری از عوامل دیگر زمینه ساز شرایط دشوار تر حاصل از وقوع بلایای طبیعی برای زنان در مقایسه با مردان است.