سال انتشار: ۱۳۸۵

محل انتشار: اولین کنفرانس ملی بهسازی و مقاوم سازی ایران

تعداد صفحات: ۱

نویسنده(ها):

سعید گیوه چی – دانشجوی دکترای تخصصی جغرافیا و برنامه ریزی شهری دانشگاه تهران
غلامرضا نبی بیدهندی – دانشیار گروه مهندسی محیط زیست، دانشکده محیط زیست دانشگاه تهران
ناصر مهردادی – استادیار گروه مدیریت در سوانح طبیعی – دانشکده محیط زیست دانشگاه تهران
اکبر باغ وند – استادیار گروه مدیریت در سوانح طبیعی – دانشکده محیط زیست دانشگاه تهران

چکیده:

پس از وقوع حوادث غیر مترقبه در مناطق شهری مجموعه ای از برآمدهای محیطی به همراه عناصر بنیادی شکل دهنده سانحه، نقش مهمی در ارتقا یا تنزل فرآیندهای صورت گرفته در کنترل سانحه که اصطلاحا مدیریت بحران نامیده می شود. را دارا می باشند. گرچه مدیریت بحران در معنای عام به کلیه اقدامات فیزیکی و غیر فیزیکی صورت گرفته پس از رخداد هر واقعه با شدت قابل توجه اطلاق می شود، اما به واسطه وجود تغییرات محتوایی و ذاتی بین سه بازه زمانی شامل: شرایط اضطراری، شرایط پیچیده اضطراری و شرایط بحران ، تبیین مولفه های گذار از هر یک از بازه های زمانی به دیگر بازه نمود و اهمیت پیدا می کند،زیرا که بدون شناخت دقیق از هر یک از شرایط فوق نمی توان اقدامات صورت گرفته تحت عنوان مدیریت بخران را برای کلیه حالات فوق قابل تسری دانست. لذا در این مطالعه با در نظر گرفتن این مساله به تبین مولفه به مولفه برای شرایط فضایی با مکان شهری و زمان پس از سانحه زلزله پرداخته می شود. نتایج این مطالعه ضمن معرفی مولفه های بنیادی گذار از شرایط اضطراری به شرایط پیچیده اضطراری به معرفی راهکارهایی به منظور جلوگیری از تبدیلات فضایی زمانی در یک مکان خاص می پردازد تا به وسیله آن بتوان هر یک از شرایط فوق را کنترل یا مهار نمود.