سال انتشار: ۱۳۹۳
محل انتشار: اولین همایش ملی حسابداری و حسابرسی
تعداد صفحات: ۱۴
نویسنده(ها):
مهدی صفری گرایلی – استادیار گروه حسابداری، دانشگاه آزاد اسلامی، واحد بندرگز، بندرگز، ایران
ملیحه مؤمن – دانشجوی کارشناسی ارشد حسابداری، دانشگاه علوم تحقیقات گلستان، گرگان، ایران

چکیده:
شرکت ها هنگام اصلاح اشتباهات دوره های گذشته یا تغییر رویه های حسابداری باید صورت های مالی مقایسه ای را تجدید ارائه کنند. تجدید ارائه صورت های مالی، بر مربوط بودن و قابلیت اتکای اطلاعات صورت های مالی اثر منفی دارد. با این حال، طی سال های اخیر تجدید ارائه صورت های مالی در شرکت های پذیرفته شده در بورس رواج زیادی داشته است. افزایش تجدید ارائه صورت های مالی، مبین این موضوع است که صورت های مالی منتشر شده دوره یا دوره های قبل توسط مدیریت، که مورد تأیید استفاده کنندگان جهت اتخاذ تصمیم واقع شده است. به طور نادرست ارائه شده و غیرقابل اتکا است. در حقیقت، ارائه مجدد صورت های مالی، اعتقاد سرمایه گذاران را پیرامون توانایی، اعتماد، صداقت و اعتبار گزارشگری مالی تنزل می دهد. ارائه مجدد برای بازار حاوی اطلاعات جدیدی است. از دیدگاه سرمایه گذاران، اخبار ارائه مجدد فقط بیانگر مشکلات عمده عملکرد دوره گذشته نیست، بلکه نوعی پیش بینی مشکلات آتی برای شرکت و مدیریت آن نیز محسوب می شود. به عبارت دیگر موجب سلب اطمینان سرمایه گذاران نسبت به اعتبار و شایستگی مدیریت و کاهش کیفیت سودهای گزارش شده می گردد. بنابراین متعاقب ارائه مجدد، انتظارات سرمایه گذاران در ارتباط با جریان های نقدی آتی و نرخ بازده مورد انتظار آنها تغییر می یابد (کاظمی، ۱۳۹۰). ارائه مجدد صورت های ملای بیانگر وجود مشکلات در سیستم کنترل داخلی و نظام رهبری در شرکت هایی بوده است که شهرت و ارزش آنها در بازار آسیب دیده و حتی دربرخی اوقات، منجر به ورشکستگی آنها شده است.