سال انتشار: ۱۳۸۰

محل انتشار: شانزدهمین کنفرانس بین المللی برق

تعداد صفحات: ۲۸

نویسنده(ها):

سیدزمان حسینی – شرکت برق منطقه ای مازندران – دانشگاه علوم و فنون مازندران ایران
ابوالقاسم اثنی عشری – شرکت برق منطقه ای مازندران – دانشگاه علوم و فنون مازندران ایران
نیک بخش جوادیان – شرکت برق منطقه ای مازندران – دانشگاه علوم و فنون مازندران ایران

چکیده:

اساس منحنی عمر، بدون شک عمرتاسیسات برق که با هزینه های بسیار بالا و صرف زمان نسبتاً طولانی بمنظور تأمین زیر بنائی ترین انرژی احداث می گردند نیز همانند سایر موجودات یا سیستمهای دیگر زمانی بپایان می رسد . بنابر فرضیه های سنتی مهندسی، طول عمر اقتصادی تأسیسات برقی حدوداً بین ۳۰ تا ۳۵ سال در نظر گرفته می شود . در گذشته چنین متصور بود که لازم است همگام با سپری شدن عمر اقتصادی تأسیسات نصب شده تجهیزات مدرن و جدید جایگزین أن گردند زیرا دیگر توجیه فنی و اقتصادی نخواهند داشت ولی توجهی به مشکلات اجرائی ، اقتصادی و صدمات محیط زیست مبذول نمیگردید .
بنابراین هزینه های بسیار زیاد و محدودیت های ایجاد تأسیسات جدید و توجه منطقه ای و جهانی به حفظ محیط زیست این مسئله را به ذهن متبادر می نماید که چگونه باید با تأسیسات برقی که در مراحل پایانی عمر طولانی واقع شده اند رفتار نمود .
لذا به منظور به تعویق انداختن جایگزینی تأسیسات فرسوده می توان با بکارگیری روش DIAGNOSTIC طی مراحلی با بررسی سوابق طراحی و بهره برداری ، انجام بازدید و مشاهدات دقیق، اندازه گیری ، آزمایشات و تحقیقات وسیع فنی و اقتصادی به تجدید حیات یا افزایش طول عمر فراتر از عمر طراحی شده رسید .