مقاله تجربه بيش مصرف غيرکشنده مواد در دوران زندگي در سوء مصرف کنندگان مواد در ايران که چکیده‌ی آن در زیر آورده شده است، در زمستان ۱۳۸۸ در مجله روانپزشكي و روانشناسي باليني ايران (انديشه و رفتار) از صفحه ۳۲۷ تا ۳۳۳ منتشر شده است.
نام: تجربه بيش مصرف غيرکشنده مواد در دوران زندگي در سوء مصرف کنندگان مواد در ايران
این مقاله دارای ۷ صفحه می‌باشد، که برای تهیه‌ی آن می‌توانید بر روی گزینه‌ی خرید مقاله کلیک کنید.
کلمات مرتبط / کلیدی:
مقاله بيش مصرف مواد
مقاله سوء مصرف مواد
مقاله تزريق داخل عروق
مقاله وابستگي به مواد
مقاله ارزيابي سريع

نویسنده(ها):
جناب آقای / سرکار خانم: نارنجي ها هومان
جناب آقای / سرکار خانم: نوري رويا
جناب آقای / سرکار خانم: اكبريان مهدي
جناب آقای / سرکار خانم: عزيزآبادي فراهاني مهدي
جناب آقای / سرکار خانم: ميرزماني بافقي سيدمحمود

چکیده و خلاصه‌ای از مقاله:
هدف: پژوهش حاضر با هدف بررسي بيش مصرف غيرکشنده مواد اعتيادآور غيرقانوني در دوران زندگي، ارتباط آن با ويژگي هاي جمعيت شناختي و الگوهاي مصرف مواد در افراد دچار وابستگي به مواد انجام شده است.
روش: در يک بررسي توصيفي، داده ها از ۲۹ استان ايران درباره وضعيت سوء مصرف مواد از ارديبهشت تا شهريور ۱۳۸۶ گردآوري شدند. با معتادان در سه محل زندان، مراکز درمان و خيابان مصاحبه شد. نمونه گيري در زندان ها و مراکز درمان به روش تصادفي و در خيابان به صورت گلوله برفي بود.
يافته ها: ۳۳۲۹ نفر (۴۲٫۱%) از افراد دچار وابستگي به مواد اعتيادآور غيرقانوني تجربه بيش مصرف مواد را در دوران زندگي گزارش کردند. بيش مصرف مواد در دوران زندگي در کساني که ماده غالب مصرف شان نورجزيک بود (۵۳٫۹%) در مقايسه با سايرين (۶۴۱٫۶%) (P<0.001)، در افرادي که ماده غالب مصرف شان هرويين بود (۵۰٫۲%) در مقايسه با سايرين (۴۰٫۱%) (P<0.001)، و در کساني که به روش تزريقي مواد مصرف مي کردند (۵۶٫۱%) در مقايسه با ساير افراد (۳۸٫۸%) (P<0.001) به ميزان معني داري بيشتر گزارش شد. نتايج آزمون رگرسيون لجستيک نشان داد که متغيرهاي جنسيت (P<0.01)، تنها زندگي کردن (P<0.05)، نداشتن شغل (P<0.05)، درآمد غيرقانوني (P<0.01) و مصرف سيگار توسط يکي از اعضاي خانواده (P<0.001) پيش گويي کننده تجربه بيش مصرف غيرکشنده مي باشد.
نتيجه گيري: توجه به بيش مصرف هاي غيرکشنده مواد در معتادان به ويژه موارد تزريقي و مصرف کنندگان هرويين و نورجزيک ضروري است. سازمان هاي فعال در زمينه پيش گيري، درمان و کاهش آسيب بايد در اين زمينه پيش بيني هاي لازم را بنمايند
.