سال انتشار: ۱۳۸۵

محل انتشار: نهمین کنگره علوم زراعت و اصلاح نباتات

تعداد صفحات: ۱

نویسنده(ها):

شهرام بهرامی – دانشجوی کارشناسی ارشد دانشگاه زابل,
محمدرضا قنادها – دانشیار گروه اصلاح نباتات دانشکده کشاورزی دانشگاه تهرا
احمد یوسفی – عضو هیأت علمی موسسه اصلاح و تهیه نهال و بذر کرج
احمد احمدیان – دانشجوی کارشناسی ارشد دانشگاه زابل

چکیده:

به منظور تعیین میزان پایداری عملکرد و سازگاری ژنوتیپ ها ی جولخت، ۲۰ ژنوتیپ دریافتی از مراکز تحقیقاتی بین المللی در شش مکان مختلف به مدت دو سال (۸۳-۱۳۸۱) مورد ارزیابی قرارگرفت و داده های حاصل از عملکرد از طریق روش AMMI بررسی شد . نتایج حاصل نشان داده که اثرات اصلی یا افزایش ژنوتیپ و محیط و نیز اثرات متقابل ضرب پذ یر ژنوتیپ × محیط معنی دار بود که بیانگر سازگاری ژنوتیپ ها با محیط های خاص بود . به منظور تعیین پایداری ژنوتیپ ها در روش امی از دو پارامتر SIPC4 و EV4 استفاده شد ، ضمن این که جهت شناسایی ژنوتیپ های سازگار با محیط های خاص روش بای پلات به کار برده شد . نتایج حاکی از آن بودکه ژنوتیپ ها ی آی سی ان بی ۳۶۹-۹۳ ، آللی /۴/مولا۳ و اس بی ۹۱۹۲۵ (۷) با داشتن کمترین مقدار اثرمتقابل در هر دو پارامتر پایدارترین و ژنوتیپ ها ی آی سی ان بی اف ۶۵۳-۸ ، کوندور – بی ای آر/۴/ و ایی اچ وای تی ام ۱-۸۰ با بیشترین اثرمتقابل در پارامتر SIPC4 و ژنوتیپ های آی سی ان بی ۳۲۸-۹۳، کوندور – بی ای آر/۴/وگلوریا با بیشترین اثرمتقابل درپارامتر EV4 ناپایدارترین ژنوتیپ ها بودند . ژنوتیپ ها ی آی سی ان بی اف ۵۸۲-۸ ، گلوریا و اس بی ۱۹۲۵ (۱۳) برای ایستگاه کرج و ژنوتیپ های آللی /۴/مولا (۳) و اس بی ۹۱۴۸۸ برای ایستگاه اصفهان مناسب تشخیص داده شوند.