سال انتشار: ۱۳۸۶

محل انتشار: دومین کنفرانس ملی سازه های فضا کار

تعداد صفحات: ۱۸

نویسنده(ها):

حسن باستانی – دانشجوی دکترای معماری، دانشکدة هنرهای زیبای دانشگاه تهران

چکیده:

امروز، مدلسازی دیجیتالی از بنا در محیط های کامپیوتری، به عنصری جدایی ناپذیر از طراحی ساختمان تبدیل شده است. هر پروژة کوچک یا بزرگی از نخستین مراحل شکل گیری کانسپت تا تولید و عینیت بخشی به آن نیازمند استفاده از ابزارهای کامپیوتری است. اما این ابزارها برخلاف تصور عمومی و رایج در محیط های معماری، تنها جهت ارائ. حجمهای زیبا نیستند بلکه در نگرش جامع به محیط دیجیتال، ابزارهای کامپیوتری وسیله ای جهت غنی کردن طرح، رفع ایرادات آن و بطور کلی حذف خطاهای انسانی و آماده سازی طرح جهت اجرا به شمار می روند. بنابرین اگر ما تصویری را مشاهده می نمائیم که کاملاً سه بعدی به نظر می رسد، بدان معنی نیست که می توانیم مستقیماً از این مدل سه بعدی، حجم تولید کنیم. مثلاً در مورد قطعه ای به شکل استوانه که از یکسری بست های فلزی مکعبی شکل عبور می کند – اگر هدف بازسازی شرائط واقعی باشد، در محیط مدلسازی، ابتدا باید دوایری در مقاطع مکعبی شکل ایجاد شده و سپس استوانه از داخل آنها عبور داده شود تا بتوان قطعات مدلسازی شده را در محیط ابزارهای تولید دیجیتال )مانند ماشین های جوش و خم کامپیوتری، (، تولید نمود. بنابرین جهت تبدیل مدل به کار ماشین، ملاحظاتی بیشتر از آنچه ابزارهای برش کامپیوتری و نیز انواع ماشین های در محیط مدلسازی ]صرفاً[ کامپیوتری رعایت می شود نیاز است.