مقاله تجويز سيستميک آزيترومايسين متعاقب درمانهاي غيرجراحي در درمان بيماران مبتلا به پريودنتيت مزمن که چکیده‌ی آن در زیر آورده شده است، در تابستان ۱۳۸۹ در مجله دندانپزشکي (جامعه اسلامي دندانپزشکان ايران) از صفحه ۱۰۰ تا ۱۰۷ منتشر شده است.
نام: تجويز سيستميک آزيترومايسين متعاقب درمانهاي غيرجراحي در درمان بيماران مبتلا به پريودنتيت مزمن
این مقاله دارای ۸ صفحه می‌باشد، که برای تهیه‌ی آن می‌توانید بر روی گزینه‌ی خرید مقاله کلیک کنید.
کلمات مرتبط / کلیدی:
مقاله آزيترومايسين
مقاله پريودنتيت مزمن
مقاله آنتي بيوتيک
مقاله پريودنتال

نویسنده(ها):
جناب آقای / سرکار خانم: پاك نژاد مژگان
جناب آقای / سرکار خانم: خورسند افشين
جناب آقای / سرکار خانم: ويسي ناديا
جناب آقای / سرکار خانم: مسلمي ندا
جناب آقای / سرکار خانم: خرازي فرد محمدجواد

چکیده و خلاصه‌ای از مقاله:
زمينه و هدف: در بسياري از موارد آنتي بيـوتيک ها به عنوان مکمل در درمان پريودنتال پيشنهاد شده است. آزيترومايسين، آنتي بيـوتيکي با فعاليت بسيار عالي عليه باکتري هاي گرم منفي مي باشد که نيمه عمر طولاني و نفوذ بافتي بسيار خوبي دارد. هدف از انجام اين مطالعه بررسي تاثير داروي آزيترومايسين بر روي شاخصهاي کلينيکي پريودنتال در بيماران مبتلا به پريودنتيت مزمن مي باشد.
روش بررسي: اين مطالعه کارآزمايي باليني – دو سويه کور و کنترل شده با دارونما در چهل بيمار مبتلا به پريودنتيت مزمن مراجعه کننده به بخش پريودنتولوژي دانشکده دندانپزشکي تهران صورت گرفت. در بيماران شاخصهاي باليني(PBI) Papilla Bleeding Index ، Probing Depth (PD)  و Clinical Attachment Level (CAL) با استفاده از پروب پريودنتال اندازه گيري گرديد و آموزش بهداشت، جرم گيري و تسطيح سطح ريشه ها انجام شد. پس از يک ماه، بيماران به صورت تصادفي به دوگروه تست و کنترل تقسيم شدند. به گروه تست آزيترومايسين پانصد ميلي گرم و به گروه کنترل دارونما روزي يک بار تا سه روز تجويز شد. مجددا دو و چهار ماه پس از آغاز مطالعه شاخصهاي مذکور اندازه گيري و ثبت شدند. داده ها با آزمون Repeated measure ANOVA مورد قضاوت آماري قرار گرفت.
يافته ها: قبل از آغاز دارودرماني (يک ماه پس از آغاز درمان پريودنتال) دو گروه تست و کنترل از لحاظ شاخصهايPBI ، PD، CAL تفاوت معني داري نداشتند. (P>0.05) در هر دو گروه تست و کنترل، ميزان تمام شاخصهاي مورد بررسي (PBI، PI و VAL) در يک ماه، دو ماه و چهار ماه بعد از آغاز درمان پريودنتال در مقايسه با زمان پايه به طور معني داري کمتر بود. (در تمام موارد P>0.05) همچنين تمام شاخصها در دو ماه بعد و نيز چهار ماه بعد در گروه تست به طور معني داري کمتر از گروه کنترل بود. (P<0.05)
نتيجه گيري: با توجه به محدوديتهاي اين مطالعه، تجويز داروي آزيترومايسين همراه با جرم گيري و صاف کردن سطح ريشه در مقايسه با جرم گيري و صاف کردن سطح ريشه به تنهايي مي تواند در بهبود شاخصهاي باليني پريودنتال در بيماران مبتلا به پريودنتيت مزمن متوسط تا شديد موثرتر عمل کند.