مقاله تحليلي بر سيستم هاي شهري ايران طي سال هاي ۱۳۳۵ تا ۱۳۸۵ که چکیده‌ی آن در زیر آورده شده است، در تابستان ۱۳۸۹ در مطالعات و پژوهش هاي شهري منطقه اي از صفحه ۵۵ تا ۷۶ منتشر شده است.
نام: تحليلي بر سيستم هاي شهري ايران طي سال هاي ۱۳۳۵ تا ۱۳۸۵
این مقاله دارای ۲۲ صفحه می‌باشد، که برای تهیه‌ی آن می‌توانید بر روی گزینه‌ی خرید مقاله کلیک کنید.
کلمات مرتبط / کلیدی:
مقاله نظام شهري
مقاله نخست شهر
مقاله رتبه – اندازه
مقاله ضريب آنتروپي
مقاله منحني لورنز
مقاله ضريب جيني

نویسنده(ها):
جناب آقای / سرکار خانم: تقوايي مسعود
جناب آقای / سرکار خانم: صابري حميدرضا

چکیده و خلاصه‌ای از مقاله:
نظام شهري تجسم فضايي اقتصاد سياسي و نحوه مديريت سرزمين در يک کشور است. با مطالعه نظام شهري نحوه پخشايش و ميزان تعادل جمعيت شهرها مشخص تر مي گردد. نظام شهري ايران از الگوي سنتي کهکشاني در قبل از سال ۱۳۰۰ به الگوي زنجيره اي به دليل تمرکز امکانات و خدمات در شهرهاي بزرگ متمايل شده است. اين الگو ضمن بر هم زدن روابط منطقي شهرهاي کوچک، مياني و بزرگ با يکديگر، باعث آشفتگي در نظام شهري ايران شده است. هدف از اين پژوهش، آشنايي با ميزان تعادل در نظام شهري ايران طي سالهاي ۱۳۳۵ تا ۱۳۸۵است. روش تحقيق توصيفي – تحليلي با تاکيد بر مدلهاي بررسي کننده است. جامعه آماري شامل کليه شهرهاي ايران در پنج دوره سرشماري از سال ۱۳۳۵ تا سال ۱۳۸۵ است. يافته هاي پژوهش، بيانگر آن است که نظام شهري ايران در نيم قرن اخير از لحاظ شاخص هاي ضريب تمرکز، رتبه اندازه، نخست شهري و ضريب آنتروپي به سمت تعادل ميل کرده است؛ اما از نظر شاخص ضريب جيني و توزيع جمعيت در طبقات شهري نسبت به سال ۱۳۳۵ در وضعيت نامتعادل قرار دارد. در حقيقت، بر اساس منحني لورنز شهرهاي ايران طي سال ۱۳۳۵ به خط نرمال نزديکتر بوده، اما در سال ۱۳۸۵ از خط نرمال فاصله بيشتري گرفته اند. اين امر ناشي از افزايش تعداد شهرهاي بسيار کوچک با جمعيت اندک و افزايش جمعيت شهرهاي بسيار بزرگ در نظام شهر ايران است. براي متعادل سازي نظام شهري ايران، راهکارهاي تمرکز زدايي از کلان شهرها و تقويت شهرهاي کوچک و مياني پيشنهاد شده است.