مقاله تحليل تئوريک فرهنگ هاي حاکم بر روابط ايران و کشورهاي شوراي همکاري خليج فارس که چکیده‌ی آن در زیر آورده شده است، در بهار ۱۳۸۹ در تحقيقات سياسي و بين المللي از صفحه ۱۷۱ تا ۲۰۲ منتشر شده است.
نام: تحليل تئوريک فرهنگ هاي حاکم بر روابط ايران و کشورهاي شوراي همکاري خليج فارس
این مقاله دارای ۳۲ صفحه می‌باشد، که برای تهیه‌ی آن می‌توانید بر روی گزینه‌ی خرید مقاله کلیک کنید.
کلمات مرتبط / کلیدی:
مقاله همکاري
مقاله منازعه
مقاله سازه انگاري
مقاله فرهنگ
مقاله ايران
مقاله شوراي همکاري خليج فارس

نویسنده(ها):
جناب آقای / سرکار خانم: جوكار محمدصادق
جناب آقای / سرکار خانم: طوسي مهدي

چکیده و خلاصه‌ای از مقاله:
الگوهاي همکاري و منازعه بين ايران و کشورهاي جنوبي حوزه خليج فارس از چنان فراز و نشيبي برخورار بوده است که بدون بهره گيري از يک چارچوب تحليلي مناسب و عملي نمي توان آن را فهم نمود. هدف اين مقاله اين است که با کاربست نظريه سازه انگاري (ونتي) بر تعاملات اين کشورها و ايران به فهم و شناسايي ريشه هاي الگوهاي همکاري و تعارض پرداخته تا از اينرو تحليلي آينده نگرانه در مورد چگونگي تحقق الگوهاي پايدار همکاري، پيش زمينه ها و الزامات آن ارايه دهند. از اين منظر، سازه انگاري مدل سيستمي الکساندر ونت با مفروضه هاي عام هستي شناختي خود چون ابتناي سياست و منافع بر هويت و درون زا بودن آن، پذيرش دولت ها به عنوان واحد اصلي تحليل و تاکيد بر هويت اجتماعي آنها بر پايه فرهنگ هاي سه گانه (هابزي، لاکي و کانتي) در تعيين سياست خارجي، مي تواند ماهيت سياست خارجي نخبه محور اين کشورها را تحليل کند. براين اساس پس از بيان درآمد نظري در بخش اول، تعاملات سياست خارجي ايران و کشورهاي حوزه جنوبي خليج فارس بر اساس سه دوره ذيل در بخش دوم تحليل و ارزيابي مي شود.
دوره اول: دهه ۱۹۸۰ تا پايان جنگ عراق عليه ايران؛ سلطه فرهنگ هابزي (تعارض(.
دوره دوم: از جنگ اول خليج فارس تا ۱۱ سپتامبر؛ تعديل فرهنگ هابزي و گذار به فرهنگ لاکي.
دوره سوم: دوره پس از ۱۱ سپتامبر؛ بازگشت به فرهنگ هابزي.
در بخش سوم که در حقيقت بخش نتيجه گيري مقاله است، دلالت هاي سياست گذارانه براي تحقق الگوهاي همکاري ارايه مي گردد.