مقاله تحليل واقع گرايي در نگارگري ايراني از دوره تيموري تا دوره قاجار که چکیده‌ی آن در زیر آورده شده است، در بهار – تابستان ۱۳۸۹ در مطالعات هنر اسلامي از صفحه ۵۳ تا ۷۲ منتشر شده است.
نام: تحليل واقع گرايي در نگارگري ايراني از دوره تيموري تا دوره قاجار
این مقاله دارای ۲۰ صفحه می‌باشد، که برای تهیه‌ی آن می‌توانید بر روی گزینه‌ی خرید مقاله کلیک کنید.
کلمات مرتبط / کلیدی:
مقاله نگارگري ايراني
مقاله واقع گرايي
مقاله زندگي روزمره
مقاله هنر فاخر
مقاله هنر عامه پسند
مقاله دوران تيموري
مقاله صفوي و قاجار

نویسنده(ها):
جناب آقای / سرکار خانم: آفرين فريده

چکیده و خلاصه‌ای از مقاله:
از دوره تيموري به تدريج موضوع هايي با مضمون واقع گرايي وارد عرصه ي نگارگري مي شود و اين هنر به قالب هاي زندگي مردم عادي در مي آيد. از اين زمان به بعد به موازات تجربه ي ترسيم موضوع هاي روزمره و واقع گرا در نگارگري ايراني، منظومه هاي مصور فاخر ادبي طي قرنها جايگاه بلند مرتبه ي خود را از دست دادند. نگارگر ايراني به علت تمايل به نوگرايي و علاقه به ثبت موضوع هاي روزمره، عدم پشتياني مالي حامي و تاثير از فرهنگ هاي ديگر در سه دوره ي تيموري، صفوي، قاجار سراغ واقع گرايي رفته است.
سوالات مقاله:
۱-آيا با گرايش واقع گرايانه، تفاوت زيبايي شناسانه ي عمده اي بين هنر فاخر و عامه پسند (از لحاظ عوامل مضموني و تكنيكي در استفاده از نور و نوع ديد ذهني و عيني و …) مي توان قايل شد؟
۲-از چه دوره اي اين تلاش ها آغاز مي شود و علت هاي ميل به اين گرايش چيست؟
۳-آيا رگه هاي مردم شناسي در اين نگاره ها قابل تشخيص اند؟
اهداف مقاله:
۲-تشخيص و تمايز هنر عامه پسند از هنر فاخر به منظور تعيين وجود يا عدم وجود تمايزهاي تكنيكي و مضموني.
۳- مشخص كردن تمايزات مردم گرايي موجود در اين سه دوره