مقاله تحليل کارآزمايي هاي باليني متقاطع با درنظر گرفتن وضعيت تمکين بيماران بعنوان يک متغير دو حالتي که چکیده‌ی آن در زیر آورده شده است، در دي ۱۳۸۸ در دانشور از صفحه ۵۵ تا ۶۲ منتشر شده است.
نام: تحليل کارآزمايي هاي باليني متقاطع با درنظر گرفتن وضعيت تمکين بيماران بعنوان يک متغير دو حالتي
این مقاله دارای ۸ صفحه می‌باشد، که برای تهیه‌ی آن می‌توانید بر روی گزینه‌ی خرید مقاله کلیک کنید.
کلمات مرتبط / کلیدی:
مقاله کارآزمايي باليني متقاطع
مقاله Intention-to-Treat؛ عدم تمکين
مقاله تحليل مولفه هاي اصلي

نویسنده(ها):
جناب آقای / سرکار خانم: سلطانيان عليرضا
جناب آقای / سرکار خانم: فقيه زاده سقراط
جناب آقای / سرکار خانم: گرامي عباس
جناب آقای / سرکار خانم: مهدي برزي داريوش
جناب آقای / سرکار خانم: چنگ جينگ

چکیده و خلاصه‌ای از مقاله:
مقدمه و هدف: يکي از توانمندترين مطالعات در بررسي اثرات دارويي، کارآزمايي هاي باليني دو سوکور مي باشد. عدول از پروتکل مطالعه تحليل داده ها و نتايج را بسيار دشوار مي کند. يکي از مشکلات رايج که در مراحل عملياتي کارآزمايي هاي باليني (خصوصا مطالعاتي که مداخله بصورت تجويز دارو است) رخ مي دهد عدم مصرف دوز کامل دارو تا پايان مطالعه مي باشد (non-compliance). محققان در تحليل نتايج کارآزمايي هاي باليني وقتي که عدم تمکين وجود دارد از تحليل intention-to-treat (ITT) استقاده مي کنند. كه در صورت وجود عدم تمکين از سوي بيماران، برآوردهايي با دقت کمتر ارايه مي کند. در اين مطالعه اثر درمان را درمقايسه با دارونما در حضور عدم تمکين بيماران تعديل خواهيم نمود.
مواد و روش ها: در اين مقاله از داده هاي مطالعه مهدي برزي استفاده شده است که يک کارآزمايي باليني متقاطع دوسوکور بوده که در آن ۴۲ بيمار مبتلا به استئوارتريت زانو شرکت داشته و اثر ضددردي و بهبود عملکرد بيماران را با استفاده از داروي گياهي مذکور به مدت سه هفته در مقايسه با مصرف دارونما مورد بررسي قرار گرفته است. براي تعديل اثر عدم تمکين بيماران سعي شده با استفاده از يك مدل آماري که نويسندگان آن را پيشنهاد نموده اند برآورد شرطي Intention-to-Treat محاسبه شود.
نتايج: از ۴۲ بيمار شرکت کننده در پژوهش حاضر سي نفر (۴/۷۱ درصد) زن بود. متغيرهاي پيش زمينه اي مانند جنس، سن، تحصيلات، وزن و قد در شروع مطالعه در دو گروه درماني مرهم مفاصل و پلاسيبو يکسان بود. نسبت عدم تمکين در دوره هاي اول و دوم مطالعه مهدي برزي به ترتيب برابر با ۷/۳۵ و ۸/۲۳ درصد بود که بر اساس آن ها تحليل ITT تعديل شد. خطاي معيار و اماره نسبت درستنمايي براساس مدل پيشنهادي به مراتب کوکتر از مدل استاندارد بود.
نتيجه گيري: با به کار بردن مدل آماري پيشنهاد شده، تفاوت بين اثرات داروي مرهم مفاصل و دارونما مشهودتر مي شود.