سال انتشار: ۱۳۸۷

محل انتشار: اولین همایش ملی مدیریت و توسعه کشاورزی پایدار در ایران

تعداد صفحات: ۸

نویسنده(ها):

امیرحسین مینایی – عضو هیات علمی گروه کشاورزی دانشگاه آزاد اسلامی واحد گرمسار
محمدصادق صبوری – عضو هیات علمی و باشگاه پژوهشگران جوان دانشگاه آزاد اسلامی واحد گرمسار
سید حسن موسوی – عضو جهاد کشاورزی شهرستان گرمسار

چکیده:

این مقاله با هدف شناسایی جایگاه کشاورزی نوین در حفاظت از محیط طبیعی کشور انجام شده است. کشاورزی نوین آن نوع کشاورزی است که در پاسخ به ایجاد بینش توسعه پایدار در بخش کشاورزی مطرح گردید و دلیلی طرح آن نیز اثرات مخرب ناشی از توسعه کشاورزی متداول بر محیط طبیعی کشور بود. کشاورزی متداول در دو قالب کشاورزی صنعتی که در کشورهای اروپایی و غربی اتفاق افتاد و کشاورزی انقلاب سبز که در کشورهای جنوبی و در حال توسعه مطرح شد با هدف افزایش تولید به هر قیمت ممکن و با کمک انرژی های غیر مستقیم چون سوخت های فسیلی، مواد شیمیایی، اصلاح بذر یا تفکیک کشت و غیره انجام گردید. اثرات مخرب این نوع کشاورزی خیلی سریع خود را نشان داده و نگرانی های جهانی را موجب گردید. لذا متخصصان امور مختلف بدنبال روش های جایگزین مناسب بودند، که ضمن حفظ انسان، توان حفظ محیط طبیعی را نیز داشته باشد. شیوع آفات مختلف، بحران علف های هرز در مزارع، کاهش جنگلها و مراتع، گسترش بیابان ها نتیجه فعالیت های قبلی توسعه بوده و این امر موجب تشدید نگرانی های جهانی شد. در شرایط کشاورزی نوین مطرح گردید. این نوع کشاورزی شیوه ای است با احترام متقابل به محیط طبیعی و تفکر عدم استفاده از مواد شیمیایی که به طور کلی موجب آسیب دیدگی محیط زیست طبیعی و منابع غیر تجدید شونده و یا دیر تجدید شونده می شوند. لذا در این مقاله، ابتدا کشاورزی متداول و اثرات مخرب آن به تفسیر مورد بررسی قرار گرفته سپس به کشاورزی نوین (ارگانیک)، مفاهیم و راهکارهای آن در جهت حفظ محیط طبیعی کشور پرداخته شده است و در واقع کنش متقابل کشاورزی نوین و توسعه پایدار مورد بررسی قرار می گیرد.