سال انتشار: ۱۳۸۶

محل انتشار: همایش ملی جغرافیا و آمایش سرزمین

تعداد صفحات: ۱۳

نویسنده(ها):

سیده صدیقه حسنی مهر –
آمنه حق زاد –

چکیده:

عشایر در کنار شهرنشینان و روستانشینان به عنوان یکی دیگر از گروههای عمده اجتماعی کشور محسوب می گردند و با توجه به ویژگیها و ش رایط خاص اجتماعی و اقتصادی ، دارای برنامه ها و سیاستهای متفاوتی با دیگر گروههای اجتماعی کشورمی باشند. ساختار اجتماعی قبیله ای ، اتکاء معاش به دامداری و شیوه زندگی شبانی یا کوچ خصوصیتهای بارز عشایر کشور می باشد و در طول تاریخ پر فراز و نشیب کشور همواره این خصوصیات را حفظ کرده اند. در چند دهه گذشته بنا به دلایل مختلف از جمله مسائل سیاسی (قبل از پیروزی انقلاب اسلامی) و (ارتقاء سطح زندگی این جامعه (بعد از پیروزی انقلاب اسلامی) تلاش شده است تا با سیاستهای خاص ، زمینه اسکان عشایر فراهم آید و در حقیقت به جمعیت یکجا نشین کشور ملحق گردند.جهت تحقق این هدف به ویژه از سال ۱۳۷۱ سیاست اسکان در دستور کار قرار گرفت و از آن سال تا کنون ، کانونهای اسکان متعددی شناسایی شده است . از آنجا که آمایش سرزمین مستلزم توجه به تمامی گروههای اجتماعی و مکانهای جغرافیایی می باشد ، بنابراین توجه به کانونهای اسکان عشایر و ایجاد پیوند لازم بین این کانونها با سایر سکونت گاهها اعم از شهری و روستایی ، نقش بارزی در ارتقاء سطح زندگی عشایر دارد.بنابراین تحکیم وضعیت این کانونها در آمایش سرزمین کشور تا حد قابل توجهی می تواند از یک سو عملیات اجرایی اسکان را تسهیل بخشد و از سوی دیگر زمینه پایداری هر چه بیشتر این کانونها را فراهم سازد.