سال انتشار: ۱۳۸۴

محل انتشار: پنجمین کنفرانس اقتصاد کشاورزی ایران

تعداد صفحات: ۱۲

نویسنده(ها):

ابراهیم زارع – عضو هیأت علمی مرکز تحقیقات کشاورزی و منابع طبیعی فارس و دانشجوی سابق دو
امیرحسین چیذری – استادیار گروه اقتصاد کشاورزی دانشگاه تربیت مدرس
غلامرضا پیکانی – استادیار گروه اقتصاد کشاورزی دانشگاه تهران

چکیده:

پنبه از منابع اصلی تامین الیاف و روغن در ایران و جهان و کنجاله آن یکی از مواد غذایی با ارزش در بخش دامداری است. در سال زراعی ۸۱- ۱۳۸۰ پنبه با کل سطح زیر کشت ۱۵۱۲۲۲ هکتار دارای رتبه هشتم در بین محصولات زراعی بوده ایت. امارها در دوره ۸۰- ۱۳۶۰ حاکی از ثبات نسبی در عملکرد وش پنبه می باشد. افزایش عملکرد از طریق مصرف بیشتر نهاده ها یا افزایش بهره وری عوامل تولید ناشی از بهبود کارایی فنی یا کاربرد تکنولوژی نوین متصور است. ثبات نسبی عملکرد در این دوره نشان می دهد که در تولید پنبه این شاخص ها حرکت مثبتی نداشته اند. با بکارگیری شاخص مالم کوئیست وداده های مناطق عمده تولید پنبه، رشد بهره وری کل عوامل تولید در زراعت وش پنبه ایران در فاصله سالهای ۸۰- ۱۳۶۲ محاسبه شده و با تجزیه آن شاخص به دو اثر تغییر در تکنولوژی و افزایش کارایی فنی دو عامل عمده رشد بهره وری در تولیدا پنبه تحلیل شده است.
بر اساس نتایج بدست آمده ، متوسط رشد سالانه بهره وری کل عوامل تولید در کل دوره مثبت ولی کم (۰/۸ درصد در سال) بوده است، این رقم در استان های مختلف متفاوت بوده ، به طوری که استان فارس بالاترین رقم را به میزان ۶/۲ درصد در سال داشته و در استانهای کرمان ، مازندران، گلستان رشد منفی بوده است. در مقایسه بین رشد کارایی و رشد تکنولوژی ، در کل دوره و برای کل کشور متوسط رشد کارایی فنی، بیشتر بوده است.