سال انتشار: ۱۳۷۹

محل انتشار: چهارمین همایش انجمن زمین شناسی ایران

تعداد صفحات: ۳

نویسنده(ها):

محسن پورکرمانی – عضو هیئت علمی دانشگاه شهید بهشتی تهران
محمدمهدی خطیب – عضو هیئت علمی دانشگاه بیرجند
سیدمرتضی موسوی –

چکیده:

منطقه مورد مطالعه بخشی از پهنه جوش خوده سیستان است که واحد های قدیمی تراز کرتاسه بالایی در آن شناخت نشده است. در برسی ساختاری منطقه با استفاده از عناصر ساختاری موجود(گسل ها، چین، دایک ها،.. )جهت تنش اصلی در منطقه محاسبه شد (N40-N50). سپس دو الگو برای تکوین ساختاری منطقه ارائه گردید که در الگوی اول برای توجیه عملکرد گسل های راستگرد سیستم برش ساده برای منطقه بازسازی شد و در الگوی دوم برای عملکرد چپگرد بعضی از گسل ها در سیستم، مدل چرخش بلوکی در حد فاصل گسل ها راستگرد مطرح گردید و حرکت چپگرد این گسل ها ناشی از حرکت چرخشی بلوک ها در جهت ساعتگرد در حد فاصل گسل های راستگرد توجیه شد. در بحث لرزه زمینساختی با مطالعه و بررسی زمین لرزه های تاریخی و سده بیستم. رابطه ی بین Ms و Mb (بزرگی امواج سطحی و بزرگی امواج حجمی ): Ms=1.75 Mb-4.09 و رابطه ی بین بزرگی زمیین لرزه ها و فراوانی تجمعی آنها به صورت LogN=4.42-0.56 Ms و رابطه ی برآورد احتمال عدم وقوع زمین لرزه به صورت :{[(P(M)=Exp { -0.1 Fxp [1.73-Ln( 7.5-Mi که دراین رابطه (P (M: احتمال عدم وقوع زمینلرزه، Mi: مقادیر نهایی ماهده شده در فواصل زمانی ۳ ساله است. در نهایت با توجه به تقسیم بندی های مختلف که برای ایالت های لرزه زمینساختی ایران مطرح شده برای منطقه چهارزود لرزه ای الگو سازی شد.