سال انتشار: ۱۳۷۶

محل انتشار: اولین همایش انجمن زمین شناسی ایران

تعداد صفحات: ۳

نویسنده(ها):

قدرت الله فرهودی – بخش زمین شناسی دانشگاه شیراز
سیدمحمدابراهیم رشیدی – بخش زمین شناسی دانشگاه شیراز

چکیده:

روند عمومی رشته کوههای زاگرس ایران شمال غرب – جنوب شرق است، در حالیکه راستای محوری کوه دالنشینکه در بخش جنوبی این رشته کوهها قرار دارد از این روند پیروی نمی کند. عده ای از نویسندگان نیز در گذشته به این ناهمروندی اشاره نموده اند. استونلیدر ۱۹۸۱ این ناهمروندی را به وجود یک گسل راستالغز چپگرد که از کنار یال شمالی غربی کوه دالنشین می گذرد احتمال داده است. بررسی عکسهای هوایی و ماهواره ای و بررسیهای زمین شناسی صحرایی توسط نویسندگان وجود این گسل را تایید کرده است.
برای فهم بهتر چگونگی دگر شکلیهای ایجاد شده در منطقه که بر اثر حرکت اینگسل روی داده است، منطقه ای با وسعت بیش از ۴۰۰۰ کیلومتر مربع در اطراف کوه دالنشین انتخاب شده است. منطقه شامل طاقدیسهای متعددی است. کوه روشن در شرق کوه دالنشین بلندترین تاقدیس منطقه است و روند NW-SE نشان می دهد . در شمال کوه دالنشین کوه میان موله قرار دارد که باز هم روند NW-SE دارد و بنظر می رسد که در گذشته با کوه روشن در یک راستا قرار داشته است و توسط گسل چپگرد اصلی منطقه (گسل S1 که خود موجب چرخش کوه دالنشین شده است) از آن جدا شده است.