سال انتشار: ۱۳۸۵

محل انتشار: کنگره ملی علوم انسانی

تعداد صفحات: ۱۳

نویسنده(ها):

علی حاتمی – دانشجوی کارشناسی ارشد جمعیت شناسی دانشگاه شیراز
سمیرا جبارنژاد – دانشجوی کارشناسی ارشد مطالعات زنان دانشگاه الزهرا

چکیده:

انسان ها زبان را به منظورهای مختلفی چون انتقال و کسب اطلاعات، بیان احساسات و مواردی از این قبیل به کار می برند. از طرفی دیگر انسان ها به کمک تجربه های شخصی خود از م حیط بیرون و گفتار دیگران برداشت ها و تعابیری حاصل می کنند که گاه با واقعیت تطابق دارد و گاه فاصله ای در این بین موجود است و همین عدم تطابق برخی تعابیر با واقعیت ها انگیزه ای شد تانظری هر چند گذرا به این جنبه بررسی زبان یعنی تحلیل گفتمان افکنده شود تحلیل گفتمان کهدر زبان فارسی به سخن کاوی، تحلیل کلان ، و تحلیل گفتار نیز ترجمه شده است یک گرایشبین رشته ای است که از اواسط دهه ۱۹۶۰ تا اواسط دهه ۱۹۷۰ در پی تغییرات گسترده علمی –معرفتی در رشته هایی چون انسان شناسی، قوم نگاری، جامعه شناسی خرد ، روان شناس ی ادراکی و اجتماعی، شعر، معانی بیان، زبان شناسی و سایر رشته های علوم اجتماعی و انسا نی علاقه مند به مطالعات نظام مند ساختار، کارکرد و فرآیند تولید گفتار و نوشتار ظهور کرده است. در این مقاله با رویکردی نظری سعی شده است تحلیل گفتمان و ابعاد آن به عنوان یک روش تحقیق در علوم انسانی نشان داده شود.